งานอับอายครั้งใหญ่

ในปีที่สามที่คบกับเจียงหลิน กู้เยี่ยนคิดว่าตัวเองเล่น 'วรรณกรรมแทนที่' ระดับสูงได้อย่างแนบเนียนไม่มีใครรู้

เขาเป็นผู้กำกับที่深情และจำใจ ส่วนเจียงหลินคือ 'นักแสดงรับเชิญพิเศษ' ที่เขาคัดเลือกมาอย่างดี ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับคนรักเก่าถึงเจ็ดส่วน ส่วนเสิ่นหวี่ คนรักเก่า คือแสงจันทร์ที่อยู่ไกลเกินเอื้อม เป็นต้นแบบทางจิตวิญญาณ

ช่างเป็นสามเหลี่ยมที่สมบูรณ์แบบ! กู้เยี่ยนมักจะปลื้มตัวเองในบทบาทผู้深情จนล้นหลาม

จนกระทั่งบ่ายวันนี้

ภัยพิบัติมักเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ตอนนั้น กู้เยี่ยนกำลังจะหาเอกสารสัญญาเก่าๆ จากลิ้นชักที่เต็มไปด้วยข้าวของในสตูดิโอ เขาหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลที่ดูแข็งแรงที่สุดมา และไว้ใจมันอย่างมาก

วินาทีต่อมา ความไว้ใจนั้นก็แตกสลายไปพร้อมกับเสียง 'แกร๊ก——' ยิ่งกว่ากระจกของป้าอว้านที่ชั้นล่างเสียอีก

ซองกระดาษพ่ายแพ้

มันใช้แรงสุดท้ายพ่น 'เรื่องเก่าๆ' ทั้งหมดในท้องของมันออกมา กระจายเต็มพื้น ทัศนียภาพตระการตายิ่งนัก

สำเนาใบปริญญา ใบสอบ CET-4 และ CET-6 ภาพร่างที่วาดเสียแล้วหลายแผ่น... และรูปคนเดียวของเสิ่นหวี่ที่กู้เยี่ยนเก็บไว้เหมือน 'ของศักดิ์สิทธิ์'

อากาศเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกดปุ่มเงียบ

กู้เยี่ยนแข็งทื่ออยู่กับที่ สมองทำงานเร็วขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าสายตาที่เคยอบอุ่นด้านหลังกำลังเย็นลงทีละน้อยอย่างเห็นได้ชัด

เจียงหลินยืนอยู่ข้างหลังเขา ไม่พูดอะไร

จบแล้ว

นี่คือความคิดเดียวในหัวของกู้เยี่ยน

他甚至能脑补出接下来的剧情发展：江临，这位平日里看似温文尔雅、实则掌控欲极强的霸总，会先是震惊，然后是暴怒，最后揪着他的领子，把他按在墙上，用那低沉又危险的嗓音问他：“顾晏，你他妈把我当什么了？”

想到那个画面，顾晏就觉得自己的后颈皮一阵发麻。

不行！不能坐以待毙！

三十六计，走为上计！

就在江临弯腰，准备捡起离他最近的那张照片时，顾晏的求生本能战胜了一切！

他“嗷”地一声捂住肚子，表情痛苦得像是下一秒就要原地飞升：“哎哟！哎哟喂！不行了不行了，肚子，我肚子好疼！”

江临的动作一顿，抬起头，眼神里带着一丝审视。

顾晏演技全开，额头上瞬间“憋”出了一层虚汗，他颤颤巍巍地指着门口，声音气若游丝：“可能是……中午吃的麻辣烫不新鲜……我去趟厕所，马上回来！”

说完，他也不管江临是什么反应，连滚带爬地就往门口冲。

开门，闪身，一气呵成！

只要我跑得够快，社死的尴尬就追不上我！

顾晏冲到电梯口，疯狂地按着下行键，心里只有一个念头：先溜回家，手机关机，装死三天！等江临气消了，他再回来负荆请罪！

电梯门“叮”地一声打开，顾晏像看到了救命稻草，一头就要扎进去。

然而，一只手，快、准、狠地揪住了他的后衣领。

顾晏整个人，就像一只被命运扼住了喉咙的小鸡，双脚离地，扑腾了两下，然后被一股巨大的力量，硬生生、毫不留情地拖了回去。

“砰——”

工作室的门被一只脚干脆利落地勾上并锁死。

顾晏被按在了冰冷的门板上。

他慢慢地，慢慢地回过头，对上了江临那双风雨欲来的眸子。那眼神，又冷又沉，像极了暴风雨来临前的海面。

江临一言不发，就这么居高临下地看着他，一只手还掐着他的下巴，力道不重，但充满了不容置喙的压迫感。

顾晏吓得腿都软了，连呼吸都忘了。

他僵硬地扯出一个比哭还难看的笑容，试图做最后的挣扎：“那个……江临，你听我解释……”

江临没理他，只是目光越过他的头顶，落在了不远处那散落一地的、白月光的照片上。

然后，顾晏看到，他的嘴角，似乎勾起了一抹极其危险的弧度。

吾命休矣！

这是顾晏昏过去之前，脑海里闪过的最后四个字。

（好吧，他没昏，但他觉得跟昏过去也差不多了。）