งานหมั้นยกเลิกของคนไร้ค่า

เมื่อหลินเซินลืมตาขึ้น เขาก็ยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย

โคมไฟคริสตัล ไวน์แดง กลิ่นน้ำหอม และโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแต่ไม่ยิ้ม

ในหัวของเขาระเบิดความทรงจำสองชุด—ชุดหนึ่งเป็นของเขาเอง อายุยี่สิบหกปี นักดนตรีระดับล่าง หลังจากแต่งเดโม่ที่ไม่มีใครฟังเสร็จตอนดึก ขับมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับบ้าน โดนรถบรรทุกฝ่าไฟแดงชนตาย; อีกชุดเป็นของเจ้าของร่างเดิม

ชื่อเดียวกัน นามสกุลเดียวกัน เรียก หลินเซิน เช่นกัน

ภพชาติคู่ขนานในจีนแผ่นดินใหญ่ ลูกหลานที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลิน คืนนี้คืองานหมั้นยกเลิกของเขา

"หลินเซิน"

เสียงผู้หญิงเย็นชา หลินเซินเงยหน้าขึ้น หญิงสาวในชุดราตรีสีแชมเปญยืนอยู่ตรงข้าม ใบหน้าละเอียดอ่อน แต่สายตาเหมือนกำลังมองสินค้าที่ถูกส่งคืน

ซูวานชิง คู่หมั้นของเขา

"ฉันคิดว่าวันนี้เราควรพูดให้ชัดเจน" ซูวานชิงยกแก้วไวน์ เสียงไม่ดัง แต่ทำให้ทุกคนที่โต๊ะเงียบ "ฉันกับคุณ ถึงเพียงเท่านี้"

มีคนในห้องหัวเราะเยาะ

"ในที่สุดคุณซูก็คิดได้" ชายหน้ามันคนหนึ่งแกว่งแก้วไวน์ "คุณชายของตระกูลหลินคนนี้ ไม่มีทั้งความสามารถ ไม่มีทั้งเงิน—เฮอะ คนที่ถูกขับไล่ออกจากตระกูล จะคู่ควรพูดถึงเงินงั้นหรือ?"

"ได้ยินว่าแม้แต่เพลงสักเพลงก็แต่งไม่ได้ ยังฝันถึงดนตรีอยู่ทุกวัน"

"ฝันดีกว่าอยู่เป็นขยะ อย่างน้อยในฝันก็เจริญรุ่งเรือง"

เสียงหัวเราะลั่น

เมื่อสามนาทีก่อน เจ้าของร่างเดิมคงจะหน้าแดง พูดตะกุกตะกัก และถูกไล่ออกไปพร้อมคำเยาะเย้ย ที่จริงแล้ว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมถึงตรงนี้คือช่องว่างแห่งความอับอาย—เขาถูกไล่ออกแบบนั้นจริงๆ และกระโดดแม่น้ำ

แต่ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ที่นี่คือหลินเซิน

คือคนที่สมองบรรจุคลังเพลง บทกวี วรรณกรรมของโลกอีกใบทั้งโลก ซึ่งเป็นวงการเพลงจีนหลายสิบปี

เขาก้มมองแก้วไวน์ในมือของตัวเอง แล้วมองใบหน้าที่มั่นใจตรงหน้า ก็ยิ้มขึ้นมา

"ซูวานชิง" เขาเอ่ยขึ้น เสียงเรียบ "ยกเลิกหมั้นได้ แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าฉันแต่งเพลงไม่เป็นด้วยซ้ำ?"

ซูวานชิงขมวดคิ้ว "คุณจะพูดอะไร?"

"ฉันจะบอกว่า" หลินเซินวางแก้วไวน์เบาๆ "การเลิกกันควรมีพิธีกรรม ฉันจะให้เพลงคุณหนึ่งเพลง เป็นการลา"

ทุกคนที่โต๊ะตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะดังขึ้น

"โอ๊ะ ขยะจะแต่งเพลงสดหรือ?"

"คุณชายหลิน อย่าฝืนเลย อายเขา"

ที่มุมห้องมีเปียโนสีดำเงาที่ใช้ให้ความบันเทิง แทบไม่มีใครแตะ หลินเซินเดินไป เปิดฝาเปียโน

เสียงหัวเราะยังไม่หยุด

เขานั่งลง นิ้ววางบนคีย์

เมื่อโน้ตตัวแรกดังขึ้น อากาศในห้องเหมือนหยุดนิ่ง

นั่นไม่ใช่ทำนองที่ใครในโลกนี้เคยได้ยิน สะอาด ควบคุมอารมณ์ มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ของความมุ่งมั่นที่จะก้าวต่อไป หลินเซินหลับตา เพลงนั้นในโลกเดิมชัดเจนในหัว—เขาแค่ย้ายมันมาที่นี่

แล้วเขาก็ร้อง

"…ฉันเคยข้ามภูเขาแลทะเล ฝ่าฝูงชนมากมาย…"

เสียงหัวเราะ หยุด

ชายหน้ามันยกแก้วไวน์ค้างกลางอากาศ รอยเยาะเย้ยบนหน้าซูวานชิงค่อยๆ จางหาย ดวงตาเบิกกว้าง

"…ทุกสิ่งที่ฉันเคยมี กลับกลายเป็นควันทันใด…"

ในห้องเงียบจนได้ยินทุกการสั่นของเสียงเปียโน บางคนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว บางคนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเบาๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

ทำนอง คำร้อง ความรู้สึกที่บดขยี้ความผิดหวังและไม่ยอมจำนนกลืนลงคอ—พวกเขาไม่เคย ไม่เคยได้ยินเพลงแบบนี้มาก่อน

หลินเซินร้องถึงท่อนสุดท้าย ปลายนิ้วปล่อยคีย์เบาๆ

เสียงก้องจางหายใต้โคมไฟคริสตัล

นานสามวินาที ไม่มีใครพูดอะไร

แล้วไม่รู้ว่าใครพูดก่อน เสียงสั่น:

"นี่…เพลงของใคร?"

หลินเซินลุกขึ้น จัดแขนเสื้อ มองไปที่ใบหน้าของซูวานชิงที่แข็งค้าง

"ฉันแต่ง" เขาพูดเรียบๆ "เมื่อกี้มีคนบอกว่าฉันแต่งเพลงไม่เป็นใช่ไหม?"

ในห้องเงียบกริบ

ริมฝีปากซูวานชิงขยับ แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกมา

หลินเซินหยิบเสื้อคลุม เดินไปทางประตู เมื่อเดินผ่านเธอ หยุดครึ่งก้าว

"หมั้น ยกเลิกได้ดีมาก" เขาพูด "ขอบคุณ ที่ทำให้คืนนี้ฉันนึกขึ้นได้—ว่าฉันคือใคร"

ประตูปิดลงข้างหลังเขา

ในห้อง ชายหน้ามันคนนั้นฟื้นคืนเสียง พึมพำ "เมื่อกี้…เพลงนั้น ชื่ออะไร?"

ไม่มีใครตอบ

มีเพียงซูวานชิงจ้องมองประตูที่ปิดอยู่ ไวน์ในมือ หกใส่กระโปรงไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร

—

เมื่อเดินออกจากโรงแรม ลมกลางคืนเย็นสบาย

หลินเซินเงยมองท้องฟ้ากลางคืนของโลกที่แปลกแต่คุ้นเคยนี้ ถอนหายใจยาว

ในส่วนลึกของสมอง คลังสมบัติมหาศาลของสองโลกนอนนิ่ง รอให้เขาใช้ เพลงนับไม่ถ้วน บทกวีนับไม่ถ้วน เรื่องเล่านับไม่ถ้วน

และโลกนี้ ยังไม่เคยได้ยินสักเพลง

เขายิ้ม พึมพำกับตัวเอง:

"งั้น…ก็ร้องให้พวกคุณฟังทีละเพลงเถอะ"