การแต่งงานที่ไม่เหมาะสม

เดือนตุลาคมในเมืองหลวง ฝนตกหนักและหนาวเย็น

ใต้ตึกหลักของจวนสกุลกู มีห้องพยาบาลใต้ดินที่ไร้หน้าต่างซ่อนอยู่ รอบด้านล้วนเป็นกำแพงกันระเบิด

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนเฉียว อุณหภูมิถูกปรับให้ต่ำมาก

กู ซิงโจว หลับตา ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า มือทั้งสองกำขอบเตียงพยาบาลโลหะ

นิ้วมือของเขาซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป

“คุณชายกู อดทนหน่อยนะครับ ครั้งนี้ความเข้มข้นของยาสกัดกั้นประสาทเพิ่มขึ้นร้อยละยี่สิบ”

หมอส่วนตัวที่สวมชุดปราศจากเชื้อยืนอยู่ข้างเตียง ถือเข็มฉีดยาที่บรรจุของเหลวสีฟ้าน้ำแข็งไว้ในมือ เสียงของเขาเรียบเฉย

กู ซิงโจวไม่พูดอะไร เขากัดฟันแน่น

เข็มเหล็กยาวและหนาแทงทะลุผิวหนังที่ท้ายคอ เจาะตรงเข้าไปในต่อมที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของอัลฟ่าระดับสูงสุด

“อื้อ...”

วินาทีที่ของเหลวสีฟ้าน้ำแข็งถูกฉีดเข้าไป เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทึบๆ ดังออกมาจากลำคอของกู ซิงโจว

มันเจ็บมาก

ราวกับมีคนเอาเหล็กท่อที่ถูกเผาจนแดงเสียบเข้าไปในไขสันหลัง แล้วบิดไปมา

เหงื่อเย็นเฉียบไหลจากหน้าผากซีดของเขาลงมาบนผ้าปูเตียงโลหะ

หลังของเขากระตุกอย่างรุนแรง เส้นกล้ามเนื้อที่ซ่อนใต้ผิวหนังสีขาวเย็นชัดเจนขึ้นมา ร่างกายนั้นเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมระเบิด

และตรงกลางกระดูกสะบักที่สวยงามนั้น มีแผลเป็นรูปกากบาทเก่าขวางอยู่

นั่นคือรอยที่เหลือจากตอนอายุสิบห้าปี

การฉีดยาที่ยาวนานถึงสิบนาที ราวกับเดินบนคมมีดเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ

หมอถอดเข็มออก กู ซิงโจวเหมือนถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ ตัวเปียกโชก อ่อนเปลี้ยทรุดลงบนเตียง หายใจหอบใหญ่

“ยาออกฤทธิ์แล้วครับ” หมอรายงานอย่างกลไกขณะเก็บอุปกรณ์ “ในสามสิบวันข้างหน้า ฟีโรโมนอัลฟ่าของคุณจะถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์ เครื่องมือใดๆ จะตรวจพบเพียงว่าคุณเป็นโอเมก้าธรรมดาที่มีภาวะต่อมเจริญช้า”

กู ซิงโจวพยุงตัวขึ้นอย่างลำบาก

เขาไม่มองหมอ ไม่มองเข็มที่เปื้อนเลือด

เขาหยิบแผ่นปิดแผลบางเบาจากถาดปลอดเชื้อ ซึ่งมีกลิ่นดอกมะลิอ่อนๆ

ฉีกออก แปะลงบนต่อมที่ท้ายคอที่ยังซึมเลือดอยู่

สัมผัสเย็นช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้บ้าง

ฟีโรโมนใบส้มขมที่ดุดันและเย็นชาภายในตัวเขาถูกปิดตายในร่างที่ชื่อว่า “โอเมก้าอ่อนแอ”

สิบปีเต็ม

จากสิบห้าถึงยี่สิบห้าปี การฉีดยาสกัดกั้นประสาทความเข้มข้นสูงเดือนละครั้ง กลายเป็นคำสาปที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาเป็นอัลฟ่าระดับ S

แต่ในตระกูลกูที่ให้ความสำคัญกับผลประโยชน์ในเมืองหลวง ในสายตาของกู เวยหยวน ผู้เป็นพ่อ อัลฟ่าระดับ S ที่อาจสูญเสียการควบคุมได้ทุกเมื่อเพราะข้อบกพร่องทางพันธุกรรมนั้นไร้ค่า

ตรงกันข้าม โอเมก้าที่สวยงามและเชื่อฟัง ซึ่งใช้เป็นเครื่องมือในการแต่งงานกับชนชั้นสูงนั้น มีค่ามหาศาล

ดังนั้น กู ซิงโจวจึงกลายเป็นโอเมก้าที่อ่อนแอและป่วย หายากในตระกูลกู ผู้ไม่ค่อยออกจากบ้าน

“ใส่เสื้อเถอะครับ คุณประธานกูรออยู่ที่ห้องหนังสือชั้นสอง” หมอพูดจบก็หันหลังออกจากชั้นใต้ดิน

กู ซิงโจวลุกขึ้นยืนช้าๆ

ขายังอ่อนแรง ยาสกัดกั้นประสาททำให้เกิดอาการคลื่นไส้และเวียนศีรษะรุนแรง

เขาสูดหายใจลึก ข่มปฏิกิริยาทางกายลงไป

หยิบเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์สีขาวนุ่มข้างตัว สวมใส่

เสื้อกลบเส้นกล้ามเนื้อช่วงบนได้ดี ทำให้เขาดูผอมบางและบอบบาง พร้อมกับความเปราะบางที่น่าเอ็นดู

กู ซิงโจวเดินไปหน้ากระจก

ในกระจกคือคนหน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวเย็น หน้าตาดูอ่อนโยน ริมฝีปากซีดเล็กน้อยเพราะเพิ่งทนความเจ็บปวดมา แสดงถึงความน่าสงสารแบบโอเมก้า

ใครจะคิดว่าใต้เปลือกนี้มีสัตว์ร้ายที่พร้อมจะฉีกทุกอย่างเป็นชิ้นๆ ซ่อนอยู่

กู ซิงโจวมองตัวเองในกระจก สายตาเรียบเฉยเหมือนน้ำนิ่ง

เขาปรับกล้ามเนื้ออย่างชำนาญ ทำให้สายตาดูนุ่มนวลและขี้กลัวมากขึ้น

จนแน่ใจว่าตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นไปตามมาตรฐาน “โอเมก้าเชื่อฟัง” แล้ว เขาจึงหันหลังเดินออกจากชั้นใต้ดิน

ประตูห้องหนังสือชั้นสองเปิดแง้มไว้

กู ซิงโจวเคาะเบาๆ

“เข้ามา” เสียงผู้ชายเคร่งขรึมดังออกมาจากข้างใน

กู ซิงโจวผลักประตูเข้าไป ก้มหน้า เดินอย่างว่าง่ายเข้าไป

หลังโต๊ะไม้แดงขนาดใหญ่ มีผู้มีอำนาจสูงสุดของกลุ่มกู คือบิดาของเขา กู เวยหยวน นั่งอยู่

“พ่อเรียกผมหรือครับ” เสียงของกู ซิงโจวเบามาก มีน้ำเสียงอ่อนหวานแบบโอเมก้า

กู เวยหยวนวางซิการ์ลง มองเขาอย่างเย็นชา

เหมือนกำลังตรวจสอบสินค้าราคาแพง

“การฉีดยาครั้งนี้ หมอบอกว่าเธอให้ความร่วมมือดี” น้ำเสียงของกู เวยหยวนไม่มีความห่วงใยจากพ่อ “ไม่กี่ปีนี้ การปลอมตัวของเธอสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อยๆ ตราบใดที่ไม่ดมถึงต่อม อัลฟ่าระดับสูงสุดก็ดูไม่ออก”

“ครับ ต้องขอบคุณการอบรมของพ่อ” กู ซิงโจวตอบอย่างว่าง่าย ไม่มีช่องโหว่

กู เวยหยวนหัวเราะเย็นชาอย่างพอใจ

เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองดูฝนฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเหน็บข้างนอก

“ซิงโจว เลี้ยงไว้ยามสงบ ใช้ยามศึก ผมใช้เวลาสิบปีเต็ม เปลี่ยนเธอให้เป็นโอเมก้าที่สมบูรณ์แบบ”

กู เวยหยวนหันกลับมา จ้องกู ซิงโจว

“ตอนนี้ ถึงเวลาที่เธอต้องตอบแทนตระกูลแล้ว”

ขนตาของกู ซิงโจวกระพือเล็กน้อย เขายังก้มหน้า

“แล้วแต่พ่อจะจัดการครับ”

“ดีมาก”

กู เวยหยวนเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบเอกสารที่มีตราประทับลับของกองทัพสีแดง วางลงบนโต๊ะ

“นี่คือคำสั่งซื้ออาวุธที่ตระกูลกูจะได้ในเดือนหน้า มูลค่าสามหมื่นล้าน จะทำให้ตำแหน่งของกลุ่มกูในเมืองหลวงสูงขึ้นอีกสามขั้น”

กู ซิงโจวยืนเงียบ รอให้เปิดไพ่ตาย

ไม่มีอาหารกลางวันฟรี ตระกูลกูอยากได้คำสั่งซื้อจากกองทัพขนาดใหญ่ ต้องแลกด้วย筹码ทางการเมือง

“สุนัขจิ้งจอกแก่ในกองบัญชาการทหาร ไม่เห็นเหยื่อไม่ยอมปล่อยเหยื่อ” กู เวยหยวนพูด “พวกเขาต้องการให้ตระกูลกูแสดงความภักดีอย่างที่สุด”

กู เวยหยวนจ้องเขา

“ดังนั้น ผมจึงหมั้นเธอกับตระกูลเฉิน”

ตระกูลเฉิน

หัวใจที่ตายแล้วของกู ซิงโจวเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

ตระกูลขุนศึกอันดับหนึ่งในเมืองหลวง ถือกำลังทหารมากมาย

แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ร้ายแรงที่สุด

“เดือนหน้าแปด หลังวันเลือกตั้งกองทัพวันรุ่งขึ้น” กู เวยหยวนประกาศ “เธอจะแต่งงานกับหลานชายคนโตของตระกูลเฉินสายหลัก ผู้บัญชาการกองพลรบพิเศษที่หนึ่ง เฉิน เจาหยาง”

เฉิน เจาหยาง

กู ซิงโจวกัดปลายลิ้นอย่างแรง จนรู้สึกถึงรสเลือดในปาก จึงระงับคลื่นในใจได้

ทั้งเมืองหลวงไม่มีใครไม่รู้จักเฉิน เจาหยาง

อายุยี่สิบแปด เป็นอัลฟ่าระดับ S สูงสุด

อายุสิบแปดเข้าหน่วยรบพิเศษ ยี่สิบสองมีชื่อเสียงในสงครามชายแดน ยี่สิบห้าเป็นผู้บัญชาการกองพลรบพิเศษที่หนึ่ง ได้รับยศพลตรี

นี่คือชายที่ผ่านสนามรบที่เต็มไปด้วยซากศพและเลือด

ฉายา “ยามเฮี้ยนหน้าเย็น”

เขาเลือดเย็น มีอำนาจเด็ดขาด เกลียดโอเมก้าที่อ่อนแอตามประเพณี

เคยมีโอเมก้าที่ตระกูลเฉินจัดให้พยายามใช้ฟีโรโมนยั่วยวนเขา ถูกเขาจับโยนลงจากหน้าต่างชั้นสาม ขาหัก

และตอนนี้ กู เวยหยวนต้องการให้โอเมก้าปลอมอย่างเขาไปเป็นคู่ครองของอัลฟ่าระดับสูงสุดที่น่ากลัวนี้

นี่ไม่ใช่การแต่งงาน

นี่คือการเอาลูกระเบิดใส่ปากสิงโต

เมื่อเฉิน เจาหยางรู้ว่าเขาเป็นอัลฟ่า รู้ว่าเขาเป็น “สัตว์ประหลาด” ที่ผ่านการดัดแปลงพันธุกรรมผิดกฎหมาย...

ไม่ต้องรอให้กู เวยหยวนลงมือ ทหารรบพิเศษของเฉิน เจาหยางก็จะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ ในวินาทีเดียว

“ยังไง? กลัวเหรอ?” กู เวยหยวนสังเกตเห็นความแข็งเกร็งของเขา “ไม่ต้องห่วง ถ้าเธอเล่นบทโอเมก้าภรรยาอย่างว่าง่าย เฉิน เจาหยางที่เป็นทหารหยิ่งยโส คงไม่สนใจจะสืบประวัติเธอ”

“ยิ่งกว่านั้น ฉันต้องการให้เธอใช้สถานะนี้ สืบแผนการติดตั้งอาวุธของกองพลรบพิเศษที่หนึ่ง”

กู เวยหยวนเดินมาข้างหน้า ตบไหล่บางของเขา

“ซิงโจว ร่างกายนี้ก็อยู่ได้ไม่กี่ปีอีกแล้ว ก่อนตาย ทำประโยชน์ให้ตระกูลสักหน่อย”

การใช้อย่างโจ่งแจ้ง การตัดสินประหารชีวิตที่โหดร้าย

กู ซิงโจวค่อยๆ เงยหน้า

ดวงตาสีดำที่แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาไม่มีคลื่นใดๆ มีแต่การยอมจำนนอย่างสมบูรณ์

“ครับ พ่อ” เสียงของกู ซิงโจวเบามาก เหมือนขนนกที่เปราะบาง “ผมจะทำให้การแต่งงานครั้งนี้สมบูรณ์แบบ”

กู เวยหยวนหัวเราะ โบกมือ

กู ซิงโจวออกจากห้องหนังสืออย่างเงียบๆ ปิดประตูไม้แดงหนักเบาๆ

เมื่อประตูปิด

ความอ่อนโยนและขี้กลัวบนใบหน้าหายไปทันที

ใต้แสงไฟผนังสลัวในทางเดิน

สายตาของเขาเย็นชาคมกริบ เหมือนดาบที่เพิ่งชุบเลือด

เฉิน เจาหยาง

เขาพูดชื่อนี้ในใจ

นั่นเป็นข้อห้ามที่แตะต้องไม่ได้ แต่นี่ไม่ใช่แค่ทางตัน

แต่มันคือเกมเอาชีวิตรอดที่ท้าทาย

อัลฟ่าระดับสูงสุด ไปเป็น “ภรรยา” ของอัลฟ่าระดับสูงสุดที่โหดร้ายอีกคน

ถ้าหลุดเมื่อไหร่ ตกนรก

แต่ในชีวิตที่มืดมนสิบปีนี้ของกู ซิงโจว สิ่งที่ไม่เคยขาดคือการพนันกับความตาย

กู ซิงโจวเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง

เขายืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองดูฝนฤดูใบไม้ร่วงข้างนอก

ยิ้มเย็นชาที่ไร้อุณหภูมิ

“พลตรีเฉิน” เขาพึมพำ เสียงมีแฝงความดุร้ายที่ถูกกดไว้สิบปี

“หวังว่าคุณจะไม่ทำให้ฉันตายเร็วเกินไป”

เมื่อพูดจบ ก็มีเสียงฝนเท้าทหารเร่งรีบดังมาจากนอกชั้นใต้ดิน เสียงดังปั้ง! ประตูกันระเบิดถูกถีบเปิดอย่างรุนแรง สจ๊วตของตระกูลกูยืนเย็นชาที่ประตู: “คุณชายกู ผู้ช่วยของพลตรีเฉินรออยู่ที่โรงแรมรับรองกองทัพแล้ว เดี๋ยวนี้เชิญคุณไป ‘ตรวจสินค้า’ ครับ”