สยองในลานจอดรถใต้ดิน
ประมาณ 14 นาทีสามวันต่อมา หลีซิงรั่วใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังราวกับเดินบนน้ำแข็ง
ความรู้สึกเหนียวหนึบที่ถูกคนซุ่มมองจากในที่มืด ไม่เพียงไม่ลดลงเพราะเธอเปลี่ยนเส้นทางรถตู้ แต่กลับรุนแรงขึ้น
บางครั้งอยู่ที่ทางออกฉุกเฉินนอกห้องอัดเสียง บางครั้งอยู่ในกระจกมองหลังของลานจอดรถใต้ดิน เธอมักจะรู้สึกว่ามีคู่หนึ่งจ้องมองเธอ แต่ทุกครั้งที่เสี่ยวหย่าและคนขับรถเฒ่าหวังออกไปตรวจสอบ ก็ไม่พบอะไรเลย
หลีซิงรั่วตึงเครียดถึงขีดสุด ตัวลงซูบลง ช่างแต่งหน้ายังอดบ่นไม่ได้ว่ารอยคล้ำใต้ตาของเธอแม้คอนซีลเลอร์ก็แทบปิดไม่มิด
เวลาสามทุ่มสามสิบ
หลังจากเสร็จสิ้นการสัมภาษณ์นิตยสาร หลีซิงรั่วเอนหลังพิงเบาะในรถตู้อย่างเหนื่อยล้า
รถแล่นเข้าสู่ลานจอดรถใต้ดินของ "หยุนติ่งเทียนเฉิน" อย่างราบรื่น
"พี่ซิงรั่ว ถึงแล้วค่ะ" เสี่ยวหย่าเขย่าเบาๆ หลีซิงรั่วที่กำลังจะหลับ
หลีซิงรั่วสะดุ้งตื่น กวาดตามองอย่างตื่นกลัว จนเห็นที่จอดรถส่วนตัวที่คุ้นเคยนอกหน้าต่างจึงค่อยผ่อนคลายเล็กน้อย
"เฒ่าหวัง คุณกลับก่อนเถอะ เสี่ยวหย่า ช่วยเอาชุดที่แบรนด์ให้มาในท้ายรถขึ้นไปด้วย" หลีซิงรั่วผลักประตูรถ ก้าวลงมาด้วยรองเท้าส้นสูง
ในลานจอดรถใต้ดินเงียบมาก มีแต่เสียงพัดลมระบายอากาศดังต่ำๆ
เสี่ยวหย่าเดินไปหลังรถเพื่อเอาของ หลีซิงรั่วยืนอยู่หน้าลิฟต์คนเดียว รอให้ลิฟต์ลงมาจากชั้นบนสุด
ตัวเลขกระโดดทีละน้อย
"ติ๊ง——"
ในวินาทีที่ประตูลิฟต์กำลังจะเปิด
เสียงรองเท้ายางเสียดสีพื้นเบามากแต่เร่งรีบผิดปกติ ดังมาจากหลังเสาค้ำด้านขวาของหลีซิงรั่ว!
ขนบนตัวหลีซิงรั่วชูชัน ความตื่นตัวที่สะสมมาในวงการบันเทิงทำให้เธอหันขวับ
ชายสวมเสื้อฮู้ดสีดำ ใส่หน้ากากและหมวกแก๊ป พุ่งตรงมาหาเธอด้วยท่าทางบิดเบี้ยวและคลั่งไคล้!
เขาไม่มีมีด แต่ถือกล้อง高清ขนาดเล็ก และส่งเสียงหายใจหนักหน่วงน่าสยดสยอง
"ซิงรั่ว... ซิงรั่ว ในที่สุดฉันก็ใกล้เธอขนาดนี้... เธอหอมจัง..."
แววตาชายคนนั้นเปล่งประกายความโลภน่ารังเกียจ มือของเขาเกือบจะแตะชายกระโปรงของหลีซิงรั่ว
"อ้า——!"
หลีซิงรั่วกรีดร้องด้วยความตกใจ สมองว่างเปล่า ถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกส้นรองเท้าสะดุด ร่างทั้งตัวล้มไปข้างหลัง
"พี่ซิงรั่ว!" เสี่ยวหย่าที่เพิ่งหยิบเสื้อผ้าออกมาได้ยินเสียงกรีดร้องก็ตกใจแทบขี้แตก
ในจังหวะที่หลีซิงรั่วคิดว่าตัวเองจะถูกคนบ้าพุ่งชนนั้น
ร่างสีดำดุจผีสิงพุ่งออกมาจากเงามืดข้างๆ โดยไม่มีสัญญาณ!
เร็วจริง เร็วจนกล้องจับไม่ทัน
ได้ยินเสียง "ปั้ง" ดังทึบเป็นเสียงการชนของร่างกาย!
ชายสวมฮู้ดยังไม่ทันครางด้วยความเจ็บปวด ร่างทั้งตัวเหมือนถูกชนด้วยรถไฟความเร็วสูง ลอยขึ้นกลางอากาศ กระแทกเข้ากับกำแพงคอนกรีตที่ห่างออกไปสองเมตร
กล้องในมือตกแตกกระจาย ชิ้นส่วนกระเด็น
ชายคนนั้นร่วงลงเหมือนกองโคลน มือกุมอก ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด
หลีซิงรั่วไม่ได้ล้มลงบนพื้นเย็น
มือใหญ่ที่แข็งแรง หยาบ และร้อนแรง โอบเอวเธอไว้อย่างมั่นคง ดึงเธอเข้าไปในอกที่กว้างและแข็ง
กลิ่นสนและยาสูบที่คุ้นเคยห้อมล้อมเธอทันที
หลีซิงรั่วเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
ภายใต้แสงไฟสลัวในลานจอดรถ ฉีเลี่ยสวมแจ็กเก็ตสีดำ ใบหน้าแข็งเกร็งดุจแกะสลัก บัดนี้เต็มไปด้วยอารมณ์ฆ่าและความรุนแรงที่เห็นได้ชัด
มือข้างหนึ่งของเขาปกป้องเธอไว้แน่น อีกข้างกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนบนหลังมือ ดวงตาสีดำสนิทที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง จ้องมองคนบ้าบนพื้นเหมือนมองคนตาย
"ฉี... ฉีเลี่ย?" เสียงของหลีซิงรั่วสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาคลอเบ้าทันที
เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ฉีเลี่ยไม่ตอบ เขาปล่อยหลีซิงรั่ว ก้าวยาวไปหาชายสวมฮู้ดที่พยายามจะลุกขึ้น
ไม่มีคำพูด ไม่มีการเคลื่อนไหวเกินจำเป็น
ฉีเลี่ยยกขายาว เหยียบอย่างแม่นยำและโหดเหี้ยมที่ข้อเท้าขวาของชายคนนั้น
"กร๊อบ" เสียงกระดูกแตกน่าขนลุก
"อ้า——!" ชายคนนั้นส่งเสียงร้องเจ็บปวดเหมือนหมูถูกเชือด
ในดวงตาของฉีเลี่ยไม่มีความอบอุ่น เขาก้มลง คว้าปกเสื้อชายคนนั้น ยกเขาขึ้นครึ่งตัว
"ตาไหนที่มองเธอ?" เสียงของฉีเลี่ยต่ำ แหบพร่า เหมือนระฆังแห่งความตายจากใต้พิภพ "มือไหนที่อยากแตะเธอ?"
ชายคนนั้นเจ็บจนตัวสั่น มองดูชายที่เหมือนเทพมัจจุราชต่อหน้า ในที่สุดก็แสดงความกลัวสุดขีด
"ฉัน... ฉันแค่แฟนคลับ... ฉันรักเธอมาก..."
"แฟนคลับ?"
ฉีเลี่ยหัวเราะเย็น กลับใช้ท่าจับคว่ำมืออย่างมืออาชีพ ถอดข้อศอกขวาของชายคนนั้นทันที
ได้ยินเสียงร้องเจ็บปวดอีกครั้ง
"ฉีเลี่ย! อย่า!"
หลีซิงรั่วได้สติ มองดูฉีเลี่ยที่เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรง ตกใจรีบพุ่งเข้าไป กอดเอวเขาจากด้านหลังแน่น
"อย่าตีเลย... เดี๋ยวตาย! ไม่คุ้มกับคนแบบนี้!"
หลีซิงรั่วร้องไห้ เธอรู้ว่าฉีเลี่ยเคยเป็นตำรวจพิเศษ ถ้าเขาคิดจะฆ่าคนบ้าคนนี้แน่นอนว่าคืนนี้อยู่ไม่รอด
แต่เธอให้ฉีเลี่ยต้องคดีฆ่าคนเพราะเธอไม่ได้! ตอนนี้เขาแค่เจ้าของบริษัทรักษาความปลอดภัยธรรมดา เธอจะทำลายชีวิตที่สงบสุขของเขาตอนนี้อีกไม่ได้!
สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและน้ำตาอุ่นที่หลัง กล้ามเนื้อของฉีเลี่ยที่เกร็งจึงค่อยผ่อนคลายเล็กน้อย
เขาโยนชายคนนั้นลงพื้นเหมือนขยะ หันมา กอดหลีซิงรั่วแน่นในอ้อมแขน
"ทำไมไม่บอกฉัน?"
อกของฉีเลี่ยกระเพื่อมรุนแรง เสียงของเขาประกอบด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่อดทนถึงขีดสุด
"สามวันนี้ ทุกคืนคุณฝันร้าย ทุกวันกลับมาเหมือนนกที่ตกใจ ถ้าฉันไม่ตามคุณเงียบๆ คุณจะปิดฉันถึงเมื่อไหร่?" ฉีเลี่ยยกใบหน้าที่เปียกน้ำตาของเธอขึ้น
หลีซิงรั่วร้องไห้ไม่หยุด
การป้องกันและความแข็งแกร่งทั้งหมดแตกสลายต่อหน้าชายคนนี้
"ฉันไม่อยากให้คุณเป็นห่วง..." หลีซิงรั่วสะอื้น นิ้วจับเสื้อเขาแน่น "บริษัทรักษาความปลอดภัยของคุณเพิ่งเริ่มต้น... พวกแฟนคลับดำและคนบ้าพวกนี้ทำได้ทุกอย่าง ฉันกลัวพวกมันไปทำร้ายเสี่ยวลู่... ฉันไม่อยากให้คุณและครอบครัวมาเกี่ยวข้องกับเรื่องเลวร้ายของฉัน..."
ฉีเลี่ยฟังคำร้องไห้ของเธอทีละน้อย หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
ที่แท้ เธอพยายามปิดบังและแบกรับทุกอย่างคนเดียว เพียงเพราะคิดว่าเขาเป็น "คนธรรมดาที่ต้องได้รับการปกป้อง"
ในโลกนี้ มีผู้หญิงที่โง่แบบนี้ด้วยหรือ
ฉีเลี่ยหายใจลึก หลับตา บีบความรุนแรงที่อยากจะพลิกวงการบันเทิงลง
"ผู้หญิงโง่"
เขาด่าเสียงเบา แต่น้ำเสียงอ่อนโยนมาก
เขาก้มลง อุ้มหลีซิงรั่วในแนวนอนโดยไม่ลังเล
"ตั้งแต่พรุ่งนี้ รปภ.ไร้ค่าที่ซิงหยาวมีเดียจัดให้คุณ ไล่ออกทั้งหมด"
ฉีเลี่ยอุ้มเธอ ก้าวยาวไปทางลิฟต์ส่วนตัว เสียงบงการที่ไม่อาจปฏิเสธก้องในลานจอดรถใต้ดิน
"ความปลอดภัยของคุณ ฉันดูแลเอง"
หลีซิงรั่วซบในอ้อมแขนเขานิ่งงัน "แต่... บริษัทคงไม่ยอมให้ฉันเปลี่ยนคนตามใจ และคุณยังต้องดูแลบริษัทของคุณ..."
"บริษัท?" ฉีเลี่ยหัวเราะเย็น "ผมจะทำให้พวกเขายอม"
หลีซิงรั่วมองคางที่แข็งแกร่งของเขา แม้ยังกังวล แต่ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อนทำให้เธอขยับเข้าไปในอ้อมแขนเขา
"แต่... ถ้าคุณเป็นบอดี้การ์ดให้ฉัน ถ้าเราถูกปาปารัสซี่ถ่ายความสัมพันธ์..."
"งั้นก็ตกลงกันสามข้อ"
ประตูลิฟต์เปิด ฉีเลี่ยอุ้มเธอเข้าไป สายตาคมจ้องบนใบหน้าเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นและก้าวร้าว
"ข้างนอก ฉันเป็นบอดี้การ์ดของคุณ เราทำเป็นไม่สนิทกัน"
"กลับบ้าน ปิดประตู ฉันเป็นสามีคุณ"
"คุณดาวหลี ข้อตกลงนี้ คุณยอมรับไหม?"