พันธะแห่งชีวิต
ประมาณ 18 นาทีหลินจื้ออี้หาเสื้อผ้าชุดหนึ่งของตัวเองให้เซี่ยจิ้น
มันคือชุดวอร์มสีเทา เป็นชุดที่เธอใส่ตอนวิ่งตอนเช้า พอสวมใส่เขากลับสั้นไปหน่อย แขนเสื้อพอดีถึงข้อมือ กางเกงก็โผล่ข้อเท้าครึ่งหนึ่ง แต่ยังดีกว่าเปลือยท่อนบน
เซี่ยจิ้นนั่งบนโซฟา ก้มหน้า ปล่อยให้ผ้าเช็ดตัวที่เธอโยนมาโดนหัว
“เช็ดเลือดซะ” เธอพูด
เซี่ยจิ้นหยิบผ้าเช็ดตัว ค่อยๆ เช็ดผมและเลือดสีทองบนตัว รอยเลือดพวกนั้นพอเขาถูไปก็หายไป ราวกับละลายในอากาศ เขาเช็ดช้ามาก ทุกเส้นทางต้องเช็ดซ้ำๆ ราวกับมันไม่ใช่เลือด แต่เป็นสิ่งที่ไม่มีใครควรเห็น
หลินจื้ออี้ยืนห่างสองก้าว กอดอกมองเขา “อธิบาย”
เซี่ยจิ้นหยุดชะงัก ผ้าเช็ดตัวลอยค้างกลางอากาศ “เริ่มจากไหน?”
“เริ่มจากต้น” หลินจื้ออี้พูด “คุณคืออะไร พันธะแห่งชีวิตคืออะไร ทำไมต้องแต่งงานกับฉัน ทำไมตอนนี้ถึงแยกฉันไม่ได้ และ—” เธอชี้ไปที่หน้าต่าง เสียงมีอาการสั่นที่กลั้นไว้ไม่อยู่ “เมื่อกี้สิ่งนั้น จะมาอีกไหม?”
เซี่ยจิ้นวางผ้าเช็ดตัวไว้ข้างๆ เงยหน้ามองเธอ สายตาของเขากลับเป็นปกติเหมือนทุกวัน แต่อาการเหนื่อยล้าในดวงตาปิดไม่มิด “ผมเป็นมังกร มังกรทองที่ลอกเกล็ดสำเร็จครั้งสุดท้ายเมื่อสามร้อยปีก่อน ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์รุ่นเดียวของตระกูลมังกรเซี่ย”
หลินจื้ออี้ยิ้มเยาะ “ฟังดูเก่งมาก”
“เป็นภาระ” เซี่ยจิ้นพูด เขาก้มลงมองที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเอง ยังมีรอยแดงจากการถูกเผาไหม้หลงเหลืออยู่ “มังกรต้องลอกเกล็ดทุกสามร้อยปี ระหว่างนั้นจะเสียสติ ทำร้ายคนใกล้ชิด ถ้าควบคุมไม่ได้ก็จะระเบิดตาย”
“แล้วพันธะแห่งชีวิตคือวิธีควบคุมการลอกเกล็ด?”
“ใช่” เซี่ยจิ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต—มันเป็นเสื้อที่เธอเพิ่งหาให้เขา เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่สะดวก—เผยให้เห็นแผลเป็นที่หัวใจ “แต่งงานกับมนุษย์ เป็นสามีภรรยากัน ทำสัญญา แบ่งปันการเต้นของหัวใจ ยิ่งหัวใจภรรยามนุษย์เต้น穩 มังกรก็ยิ่งมีสติ”
หลินจื้ออี้มองแผลเป็นที่หัวใจเขา จู่ๆ รู้สึกว่ามันเหมือนกุญแจ ที่ล็อคเธอกับคนตรงหน้าไว้ด้วยกัน
“ดังนั้นเมื่อสามปีก่อนคุณแต่งงานกับฉัน ก็เพื่อให้ฉันเป็นยาระงับประสาท?”
เซี่ยจิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนแรกใช่”
“ตอนแรก?” หลินจื้ออี้เลิกคิ้ว ปลายเสียงสูงขึ้น เหมือนมีดบางกรีดผ่าน “แล้วทีหลังล่ะ?”
เซี่ยจิ้นเงียบอยู่นาน จนหลินจื้ออี้คิดว่าเขาจะไม่ตอบ เขาจึงพูด เสียงต่ำกว่าตอนแรกหนึ่งระดับ “ทีหลังผมพบว่าหัวใจคุณไม่เหมือนคนอื่น”
“หมายความว่ายังไง?”
“หัวใจคนอื่นปลอบประโลม” เขาพูด สายตาจับจ้องรอยแผลเป็นสีทองที่ข้อมือเธอ เหมือนไม่กล้ามองตาเธอ “หัวใจคุณ...คือการดึงดูด”
ตอนพูดเสียงเขาต่ำมาก เหมือนพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด หัวใจหลินจื้ออี้พลาดจังหวะหนึ่งโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเธอก็โกรธตัวเองที่ตอบสนอง เธอกำเข็มขัดเสื้อคลุมอาบน้ำแน่น ยิ้มเยาะ “อย่ามาเล่านี่ เมื่อคืนคุณไม่ได้พูดแบบนั้น คุณบอกว่าฉันแค่ต้องทำหน้าที่ภรรยา”
เซี่ยจิ้นหลับตา ขนตายาวทอดเงาเล็กๆ ใต้ตา “นั่นเป็นเพราะ...”
“เพราะอะไร?”
“เพราะผมไม่กล้าให้คุณรู้”
เขาเงยหน้า สีทองในดวงตาเริ่มปั่นป่วน ราวกับมีแมกมาเดือดพล่านอยู่ลึกๆ เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือกัน ข้อนิ้วขาวเพราะออกแรง “พันธะแห่งชีวิตไม่ใช่ทางเดียว มันเชื่อมชีวิตสองคนไว้ด้วยกัน ผมเจ็บ คุณจะเจ็บ คุณเศร้า ผมจะคลั่ง สามปีนี้ที่ผมเย็นชากับคุณ เพราะผมกลัวว่าถ้าเข้าใกล้เกินไป จะดึงคุณเข้ามา”
หลินจื้ออี้หัวเราะด้วยความโกรธ เสียงหัวเราะในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่าดังแหลม “เซี่ยจิ้น คุณคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ไหม? เพื่อปกป้องฉัน เลยทำร้ายจิตใจฉันสามปี?”
“ไม่ใช่ยิ่งใหญ่” เซี่ยจิ้นพูด เสียงเขายังสงบ แต่นิ้วที่ประสานกันกระชับแน่นขึ้น “คือขี้ขลาด”
หลินจื้ออี้ชะงัก เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้
“ผมกลัว” เซี่ยจิ้นพูดต่อ เสียงสงบราวกับเล่าเรื่องคนอื่น เขาคลายมือที่ประสานกัน วางฝ่ามือหงายบนตัก เหมือนกำลังแสดงสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ “เมื่อสามร้อยปีก่อน ผมก็มีภรรยาพันธะแห่งชีวิตคนหนึ่ง”
หัวใจหลินจื้ออี้กระตุกอย่างแรง เธอถอยหลัง半步โดยไม่รู้ตัว หลังพิงขอบหน้าต่างที่เย็นเฉียบ
“เธอชื่อหลินจือ” เซี่ยจิ้นพูด “เป็นมนุษย์ วันแต่งงานของเรา ตระกูลมังกรเกิดความวุ่นวาย มีคนลงมือตอนผมกำลังลอกเกล็ด ฆ่าเธอ”
เขาพูดเบาๆ ราวกับไม่สำคัญ แต่หลินจื้ออี้เห็นข้อนิ้วเขาที่กำผ้าเช็ดตัวเปลี่ยนเป็นสีขาว เส้นเลือดหลังมือปูดนูนเล็กน้อย
“ตอนเธอตาย ผมอยู่ห้องข้างๆ ผมได้ยินเสียงเธอ แต่ขยับไม่ได้ ผมได้แต่นอนฟังเสียงเธอดังเบาลงเรื่อยๆ จนเงียบหาย”
ในห้องเงียบอยู่นาน เสียงฝนนอกหน้าต่างชัดเจนขึ้น หยดแล้วหยดเล่า ราวกับตกลงบนเส้นประสาท
“ดังนั้นคุณแต่งงานกับฉันเพราะฉันเหมือนเธอ?” เสียงหลินจื้ออี้แหบเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องถามคำถามนี้ ทั้งที่เดาคำตอบได้แล้ว
เซี่ยจิ้นเงยหน้า สายตามองตรงเข้าไปในตาของเธอ ดวงตาเขาลึก ลึกเหมือนบ่อน้ำแห้ง “คุณหน้าเหมือนเธอทุกอย่าง”
หลินจื้ออี้หลับตา สมจริง
“และ” เซี่ยจิ้นพูดต่อ เสียงเบาลง เหมือนไม่อยากพูด แต่ก็ต้องพูด “รอยแผลเป็นที่ข้อมือคุณ กับรอยสักพันธะแห่งชีวิตที่เธอแกะก่อนตาย ก็ตำแหน่งเดียวกัน รูปทรงเดียวกัน”
“ดังนั้นคุณมองฉันเป็นเธอ?”
“ไม่”
“ไม่อะไร?”
เซี่ยจิ้นยืนขึ้น ก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว หลินจื้ออี้อยากถอยโดยสัญชาตญาณ แต่เท้าราวกับหยั่งราก ขยับไม่ได้
“หลินจือคือหลินจือ คุณคือคุณ” เซี่ยจิ้นหยุดตรงหน้าเธอ ใกล้จนเธอได้กลิ่นฝนผสมเลือดมังกรของเขา เขาก้มมองเธอ ดวงตาสีทองมีความจริงจังที่เธอไม่เคยเห็น “ตอนแต่งงานคุณ ผมคิดว่าคุณคือชาติภพของเธอจริงๆ แต่สามปีนี้ ผมมองคุณยิ้ม มองคุณร้องไห้ มองคุณนั่งคนเดียวในห้องนั่งเล่นรอผมกลับบ้านตอนกลางคืน—”
พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดกะทันหัน ลูกกระเดือกขยับ ราวกับมีอะไรติดคอ “ผมรู้ว่าคุณไม่ใช่เธอ เธอไม่ดื้อเท่าคุณ และไม่ทำเหมือนคุณ ทั้งที่เสียใจมาก แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ”
หลินจื้ออี้รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว เธอหันหน้าหนีทันที จ้องกระจกที่เปียกฝน “อย่าคิดไปเอง ฉันเลิกเสียใจเพื่อคุณนานแล้ว”
“ผมรู้” เซี่ยจิ้นพูด
เสียงเขาเบามาก เหมือนขนนกที่ตกลงบนผิวน้ำ หลินจื้ออี้ฟังสามคำนั้น จู่ๆ รู้สึกขมขื่นที่บอกไม่ถูก เธอกัดฟัน กลืนความขมขื่นนั้นลงไป “ฉันก็เลิกรักคุณแล้ว”
“ผมรู้”
“แล้วคุณยัง—”
“แต่ผมยังรักคุณ”
หลินจื้ออี้แข็งค้าง เธอค่อยๆ หันมามองเขา
ดวงตาเซี่ยจิ้นกลายเป็นสีทองเต็มที่ รูม่านตาหดตัวเล็กน้อย ดูไม่เหมือนมนุษย์ แต่กลับมีความจริงใจประหลาด ไม่มีอารมณ์บนใบหน้า แต่ในดวงตากลับมีบางอย่างที่ลุกไหม้ เผาจนเธอกล้ามอง
“สามปีนี้ที่ผมเย็นชากับคุณเพราะผมรักคุณ” เขาพูด เสียงแหบแห้ง “ผมรู้ว่ามันน่าหัวเราะ แต่ยิ่งรักใคร ก็ยิ่งไม่กล้าให้เขาใกล้ กลัวว่าเขาจะตายต่อหน้าผมเหมือนหลินจือ”
หลินจื้ออี้อ้าปาก ไม่รู้จะพูดอะไร อยากเถียงเขา บอกว่าความรักแบบนี้เห็นแก่ตัว ทำร้ายคนอื่น แต่พอเห็นประกายไฟในดวงตาเธอ เธอพูดไม่ออกสักคำ
“แต่ตอนนี้” เซี่ยจิ้นยิ้มขมขื่น รอยยิ้มนั้นซีดเซียวและเหนื่อยล้า “เหมือนจะไม่ใกล้ไม่ได้แล้ว”
เขาชี้ไปที่หัวใจตัวเอง รอยแผลเป็นกำลังเรืองแสง ตุบๆ เหมือนหัวใจเต้น
“ระยะลอกเกล็ดมาเร็ว อย่างมากอีกเดือนผมจะควบคุมไม่ได้” เขาพูด “ในเดือนนี้ ผมต้องการเลือดคุณ หัวใจคุณ พันธะชีวิตเพื่อรักษาสติ มิฉะนั้น...”
“ไม่อย่างนั้นคุณก็จะตาย” หลินจื้ออี้พูดแทนเขา เสียงเบามาก จนเกือบถูกเสียงฝนกลบ
“ใช่”
หลินจื้ออี้เงียบอยู่นาน เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นนอกหน้าต่าง ฝนลดลงแล้ว ไกลออกไปมีแสงเทาอ่อนๆ เหมือนกระดาษที่ถูกขยำแล้วคลี่ออก
“สัญญาแต่งงานหนึ่งเดือน” เธอพูด หันหลังให้เขา “หนึ่งเดือนต่อมา ถ้าคุณรอดชีวิต ฉันก็เป็นอิสระ?”
“ใช่”
“ถ้าหนึ่งเดือนต่อมาคุณตายล่ะ?”
ข้างหลังไม่มีคำตอบ
หลินจื้ออี้หันกลับมา เซี่ยจิ้นกำลังมองเธอ ดวงตาสีทองมีอารมณ์ที่เธออ่านไม่ออก อารมณ์นั้นลึกเกินไป เหมือนความเหงาที่สะสมมาสามร้อยปี ตอนนี้ลอยขึ้นมาถึงผิวน้ำ
“ถ้าผมตาย” เขาพูด “คุณจะปลอดภัยมาก พันธะชีวิตขาด มังกรจะไม่ตามล่าคุณอีก คุณเริ่มต้นใหม่ได้”
หลินจื้ออี้ยิ้มเยาะ “พูดเหมือนห่วงฉันมาก”
“ผมเป็นห่วงคุณ”
“แล้วสามปีนี้ล่ะ?”
เซี่ยจิ้นเงียบ เขาก้มมองพื้นที่มีรอยน้ำที่เขาพาเข้ามาตอนแรก ใกล้แห้งแล้ว เหลือแต่รอยจางๆ
หลินจื้ออี้เดินกลับมาข้างหน้าเขา เงยหน้ามองเขา “เซี่ยจิ้น ฉันจะไม่ให้อภัยคุณ สามปีนี้ที่คุณทำกับฉัน ฉันจะไม่ให้อภัย แต่ฉันก็จะไม่ดูคุณตายด้วย”
เธอยื่นมือ วางบนแผลเป็นที่หัวใจเขา แผลเป็นร้อนมาก ร้อนจนฝ่ามือเธอชา “หนึ่งเดือนนี้ ฉันจะร่วมมือกับคุณ แต่จำไว้ ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะฉันยังมีจิตสำนึก”
เซี่ยจิ้นก้มมองเธอ สีทองในดวงตาค่อยๆ จางลง กลับเป็นมนุษย์ “ได้”
“และ” หลินจื้ออี้เสริม “หนึ่งเดือนนี้ คุณห้ามปิดบังอะไรฉันอีก ถ้าฉันถามอะไร ตอบหมด”
“ได้”
“ห้ามพูดกับฉันด้วยท่าทีสูงส่ง”
“ได้”
“ฉันจะกลับไปอยู่บ้านเก่าตระกูลเซี่ย แต่แยกห้องนอน”
“...ได้”
หลินจื้ออี้เอามือออก หันไปเข้าห้องน้ำ พอถึงประตู หยุด ไม่หันกลับ “เซี่ยจิ้น”
“ครับ?”
“เมื่อกี้ที่คุณบอกว่ารักฉัน จริงไหม?”
ข้างหลังเงียบอยู่นาน จนหลินจื้ออี้คิดว่าเขาจะไม่ตอบ เธอจึงได้ยินเสียงเขาต่ำมาก “จริง”
หลินจื้ออี้ไม่พูดอีก ผลักประตูเข้าห้องน้ำ
เธอปิดประตู พิงบานประตูทรุดตัวนั่งกับพื้น ก๊อกน้ำไม่ได้ปิดสนิท น้ำหยดหนึ่งตกลงในอ่างอาบน้ำ มีเสียงเบาๆ เธอก้มมองข้อมือตัวเอง รอยแผลเป็นสีทองกำลังเรืองแสงตุบๆ ตามหัวใจเต้น
เหมือนกำลังตอบสนองอะไรบางอย่าง