เขาไม่ใช่มนุษย์

หลินจืออี้ใช้เวลาทุกเช้าในห้องพัก

เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอคิดว่าเธอจะร้องไห้ เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนช่างไร้สาระ เกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ แต่เมื่อเธอนั่งอยู่ที่ขอบเตียง มองดูฝนที่โปรยปรายนอกหน้าต่าง เธอพบว่าอารมณ์ของเธอสงบอย่างน่าประหลาด

เหมือนเรือที่ล่องลอยอยู่ในทะเลเป็นเวลานาน ในที่สุดก็เห็นภูเขาน้ำแข็ง ก็เลยสบายใจขึ้น

อย่างแย่ที่สุดก็แค่นี้

เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปทางช่องไม้ บ้านเก่าของสกุลเซี่ยมีลานกว้าง ปลูกต้นเหมยอายุร้อยปีหลายต้น ตอนนี้ถูกฝนตีจนกิ่งหักเกลื่อนกลาด บ่อน้ำพุไกลออกไปมีน้ำฝนขุ่นขัง มีอะไรบางอย่างสะท้อนแสงอยู่ในน้ำ

เธอหรี่ตามอง มันคือเกล็ด เกล็ดสีทองลอยอยู่บนผิวน้ำ ดูเหมือนเกล็ดปลาที่ถูกทิ้ง แต่ใหญ่กว่าเกล็ดปลาทั่วไป แต่ละชิ้นกว้างเท่าฝ่ามือเธอ

หลินจืออี้สูดหายใจลึก เปิดประตูออกไป

ทางเดินเงียบสงัด ปูพรมหนา เดินแล้วไม่มีเสียง เธอเดินลงบันได เสียงฝีเท้าถูกห้องรับรองว่างเปล่ากลืนหาย

เซี่ยจิ้นไม่อยู่

บนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าวางอยู่ เย็นแล้ว แซนด์วิช นม และชาดำร้อนหนึ่งถ้วย ข้างๆ มีกระดาษโน้ต ลายมือหนักแน่น: "ผมไปจัดการธุระบางอย่าง บ่ายๆ กลับมา อย่าออกไปข้างนอก"

หลินจืออี้ยิ้มเยาะ ขยำกระดาษแล้วโยนลงถังขยะ

เธอจะฟังเขาทำไม?

เธอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบกระเป๋า แล้วตรงไปที่ประตูใหญ่ ประตูบ้านเก่าสกุลเซี่ยเป็นประตูเหล็กหนัก ปกติมีรปภ. แต่กลับไม่มีใคร วันนี้ มีแต่น้ำฝนไหลลงตามเสาหิน

หลินจืออี้เปิดประตูออกไปตากฝน

ฝนตกหนักกว่าที่คิด เธอไม่ได้พกร่ม เดินไปสองสามก้าวเสื้อก็เปียกโชก เธอเรียกแท็กซี่ บอกที่อยู่อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ของตัวเองก่อนแต่งงาน

รถออกจากเขตบ้านเก่าสกุลเซี่ย เธอหันกลับไปมอง อาคารสีเทาจมหายไปในม่านฝน เหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังหลับ เธอหันหน้ากลับ ไม่มองอีก

กลับถึงอพาร์ตเมนต์ก็เที่ยงแล้ว

ที่นี่เธอไม่ได้มาสามเดือนแล้ว เฟอร์นิเจอร์มีฝุ่นบางๆ เธอโยนกระเป๋าลงบนโซฟา เปิดแอร์ แล้วเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำร้อนเต็มอ่าง

เธอต้องการแช่น้ำ ต้องการนอนให้เต็มที่ ต้องการให้ทุกอย่างเป็นแค่ฝันร้าย

เธอถอดเสื้อผ้า ก้าวลงไปในอ่าง น้ำอุ่นท่วมไหล่ เธอถอนหายใจยาว

แต่แล้ว รอยแผลเป็นที่ข้อมือของเธอก็ร้อนวาบ

หลินจืออี้ร้องด้วยความเจ็บปวด เกือบจะไถลออกจากอ่าง เธอจับข้อมือ เห็นรอยแผลเป็นสีทองกำลังสว่างขึ้นต่อหน้าต่อตา เหมือนมีอะไรบางอย่างจะทะลุออกมาจากผิวหนัง

ในเวลาเดียวกัน ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็มืดลงทันที

ไม่ใช่มืดจากเมฆฝน แต่เหมือนมีคนเอาเมืองทั้งเมืองจุ่มลงในหมึก ไฟถนนดวงแล้วดวงเล่าสว่างขึ้น แต่แสงส่องไม่ทะลุความมืดประหลาดนี้

หลินจืออี้ดิ้นรนลุกจากอ่าง สวมเสื้อคลุม เดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดผ้าม่าน

แล้วเธอก็เห็นภาพที่เธอจะไม่มีวันลืม

เหนือเมือง มังกรทองตัวหนึ่งกำลังวนเวียน มันไม่ใช่เงาที่เธอเห็นเมื่อคืนนี้ แต่เป็นมังกรแท้ๆ ตัวยาวหลายร้อยเมตร เกล็ดสีทองส่องแสงจ้าในความมืด หนวดมังกรพลิ้วไหวเหมือนมีชีวิต ทุกที่ที่มันผ่าน เมฆพลุ่งพล่าน ฟ้าร้องคำราม

เลือดในตัวหลินจืออี้เย็นเฉียบ

เพราะเธอพบว่ามังกรตัวนั้นกำลังบินมาทางเธอ ไม่ใช่แค่ทางเธอ แต่มุ่งตรงมาหาเธอ แม่นยำกว่านั้น มาหารอยแผลเป็นที่ข้อมือเธอ

เสียงมังกรใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้กระจกสั่นหวี๊ง หลินจืออี้อยากวิ่ง แต่ขาเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ขยับไม่ได้

ตูม—

ทั้งตึกสั่นสะเทือน

มังกรทองไม่ได้ชนกระจก แต่หยุดอยู่นอกหน้าต่างเธอ ตาแนวตั้งสีทองจ้องตรงเข้ามาในดวงตาเธอ ในส่วนลึกของรูม่านตามีความเจ็บปวดและความปรารถนาที่เธอไม่อาจเข้าใจ

"เซี่ย...จิ้น?" หลินจืออี้อุทานออกมา

มังกรทองเหมือนได้ยินเสียงเธอ หัวขนาดใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ หนวดแตะกระจก กระจกก็กลายเป็นน้ำแข็งบางทันที

แล้วมันก็พูด ไม่ใช่ภาษามนุษย์ แต่เป็นการร้องเพลงทุ้มต่ำ ราวกับมาจากยุคโบราณ หลินจืออี้ฟังไม่เข้าใจ แต่เธอกลับเข้าใจความหมายของมันอย่างพิศวง

มันบอกว่า: เจ็บ บอกว่า: ช่วยฉันที

รอยแผลเป็นที่ข้อมือหลินจืออี้ร้อนจนเธอเกือบจะหมดสติ เธอยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แตะที่กระจกเย็น

ขณะที่ฝ่ามือแตะกระจก มังกรทองก็ร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างใหญ่เริ่มบิดตัวอย่างควบคุมไม่ได้ เกล็ดของมันตั้งชึ้นทีละแผ่น เหมือนถูกฉีกจากภายใน

"เซี่ยจิ้น!" หลินจืออี้ตะโกน

เงามังกรทองพลุ่งพล่านในความมืด ชนกระจกชั้นที่อยู่ติดกัน สัญญาณกันขโมยดังไม่ขาด แต่ไม่นานมันก็บินกลับมา หยุดที่หน้าต่างหลินจืออี้อีกครั้ง

คราวนี้ ในตาของมันไม่มีความเจ็บปวดอีกแล้ว แต่เป็นความอ่อนโยนที่เกือบจะศรัทธา มันก้มศีรษะ เอาหน้าผากแตะกระจก ตรงกับมือของเธอพอดี

น้ำตาหลินจืออี้ไหลออกมาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

เธอไม่รู้ว่าร้องไห้เรื่องอะไร บางทีอาจตกใจ บางทีข้อมือเจ็บเกินไป บางทีสายตาของมังกรตัวนี้ทำให้เธอนึกถึงตัวเองเมื่อสามปีก่อน—สิ้นหวังมาก แต่ก็ยังดื้อดึงอยากเข้าใกล้คนที่ไม่รักตัวเอง

"เธอต้องการอะไรกันแน่..." เธอถามเสียงสะอื้น

มังกรทองไม่ตอบ มันหลับตา ร่างเริ่มหดเล็ก แสงสีทองพุ่งออกมาจากภายใน สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนหลินจืออี้ต้องยกมือบัง

พอเธอลืมตาอีกครั้ง หน้าต่างก็ว่างเปล่า

มีเพียงร่างคนคนหนึ่ง เปลือยท่อนบน คุกเข่าอยู่บนเครื่องปรับอากาศภายนอกที่แคบ

คือเซี่ยจิ้น

เขาเต็มไปด้วยเลือด เลือดสีทอง เกล็ดยังไม่หายหมด บนหัวไหล่และหลังยังมีเกล็ดสีทองสองสามชิ้น ส่องแสงสลัวในความมืด

เขาเงยหน้ามองเธอ เสียงแหบแห้งจนไม่เป็นคำ: "จืออี้...อย่ามองผม"

หลินจืออี้ถึงได้สติ เธอโซซัดโซเซไปเปิดหน้าต่าง ลมหนาวพัดฝนเข้ามาทำให้เสื้อคลุมบางๆของเธอเปียกทันที

"คุณบ้าหรือเปล่า?" เธอตะโกน "นี่ชั้นสิบหก!"

แต่เซี่ยจิ้นกลับยิ้ม รอยยิ้มนั้นซีดและอ่อนแรง ราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ: "สัญญาชีวิตไม่ขาด...ผมก็หาเธอเจอ"

พูดจบ เขาก็เอนตัวตกลงจากเครื่องปรับอากาศ

หลินจืออี้กรีดร้อง ยื่นมือไปจับโดยสัญชาตญาณ มือเธอทะลุฝนเย็น คว้าข้อมือเขาไว้

ชั่วขณะนั้น รอยแผลเป็นที่ข้อมือเธอกับแผลเป็นที่หน้าอกเซี่ยจิ้นสว่างเป็นแสงทองพร้อมกัน เธอรู้สึกถึงพลังมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างกายจากจุดที่สัมผัส เหมือนมีอะไรบางกำลังตื่นขึ้นในตัวเธอ

แรงตกของเซี่ยจิ้นหยุดลง เขาห้อยอยู่ในมือเธอ เลือดสีทองไหลตามแขนเธอลงไป แต่ไม่ร่วงหล่น กลับถูกดูดเข้าไปในรอยแผลเป็นสีทองทีละน้อย

หลินจืออี้มองด้วยความหวาดกลัว: "เซี่ยจิ้น ตื่นสิ..."

เขาลืมตา รูม่านตากลับมาเป็นสีดำของมนุษย์ แต่ยังคงมีร่องรอยเป็นเส้นแนวตั้ง: "ทำไมไม่ไป?"

"อะไร?"

"ผมหมายถึง" เสียงเขาเบาเหมือนถอนหายใจ "ทำไมไม่ออกไปต่างประเทศ ไม่หลบซ่อน ยังอยู่ในที่ที่ผมหาเจอ?"

หลินจืออี้นิ่งไป เธอเพิ่งตระหนักว่าตั้งแต่บ้านเก่าสกุลเซี่ยจนถึงอพาร์ตเมนต์นี้ เธอไม่เคยคิดจะหนีจริงๆ ปากบอกว่าจะหย่า แต่ร่างกาย จิตใต้สำนึกของเธอ ยังคงอยู่ในเมืองที่มีเขาอยู่

"ฉันไม่รู้" เธอพูด

เซี่ยจิ้นมองเธอนานๆ แล้วเขาก็ค่อยๆ ปล่อยมือเธอ เกาะขอบหน้าต่าง ปีนเข้าไปข้างใน เมื่อลงถึงพื้นเขาก็เซ ลงไปคุกเข่าข้างหนึ่ง

"ที่เธอพูดเมื่อกี้" เขาเงยหน้า "เราแสดงเป็นสามีภรรยาที่รักกันต่อไป"

"อะไรนะ?"

"ผมเปลี่ยนใจแล้ว" เซี่ยจิ้นพูด "สามปีนี้ที่ผมติดค้างเธอ ผมจะใช้คืน เธออยากหย่า รอให้ระยะลอกเกล็ดผ่านไปก่อน ผมจะพาเธอไปส่งเอง แต่ก่อนหน้านั้น—"

เขายื่นมือ จับข้อมือที่สั่นเทาของเธอไว้: "ก่อนหน้านั้น อย่าทิ้งผมไป"

ความมืดนอกหน้าต่างกำลังจางหาย เมืองเริ่มสว่างอีกครั้ง

แต่หลินจืออี้รู้ว่า ตั้งแต่วินาทีที่เธอจับข้อมือเขาไว้ เธอก็หนีไม่พ้นอีกแล้ว