สามปี

หลินจื้ออี้พบเซี่ยจิ้นครั้งแรกในงานเลี้ยงการกุศลที่เธอไม่อยากไป

ตอนนั้นเธออายุยี่สิบห้าปี เพิ่งกลับมาจากเรียนต่อต่างประเทศ ยังมีแววเฉียบคมที่สังคมยังไม่ทันขัดเกลา คุณยายตระกูลหลินบังคับให้เธอไปร่วมงาน บอกว่า "รู้จักผู้คนมากขึ้น จะเป็นประโยชน์ต่ออนาคต" เธอสวมชุดยาวสีแชมเปญเรียบร้อย มัดผมขึ้นเผยให้เห็นคอที่ขาวสะอาด

ในงานมีคนมากมาย เธอไม่รู้จักใครเลย และก็ไม่อยากรู้จัก เธอหลบไปที่ระเบียงสูดลมเย็น ถือแก้วแชมเปญที่ไม่มีใครแตะ มองดูแสงไฟด้านล่าง

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เธอไม่หันกลับ

"ลมแรงนะ" เสียงผู้ชายคนหนึ่ง ต่ำเหมือนสายที่ต่ำที่สุดของเชลโล

หลินจื้ออี้จึงหันกลับมา

เซี่ยจิ้นยืนอยู่ที่ประตูระเบียง ด้านหลังเป็นโคมไฟคริสตัลสว่างไสว แต่แสงเหล่านั้นตกกระทบตัวเขา เหมือนถูกบางสิ่งดูดกลืนไป ไม่ทำให้เขาดูอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย เขาสวมชุดสูทสีดำ ผูกเน็คไทเรียบร้อย ดวงตาดูเย็นชา สายตามองคนอื่นอย่างเฉยเมย เหมือนมองสิ่งของที่ไม่สำคัญ

"ขอบคุณที่เตือน" เธอพูด

เธอคิดว่าเขาจะเดินจากไป แต่เขากลับมายืนข้างเธอ มองแสงไฟเบื้องล่างด้วยกัน

"คุณหญิงหลิน" จู่ๆ เขาก็เอ่ย

"คุณรู้จักฉัน?"

"ลูกสาวคนเดียวของตระกูลหลิน เพิ่งกลับจากอังกฤษ" เขาพูดโดยไม่มีอารมณ์ใดๆ เหมือนรายงานผลการสืบสวน "เซี่ยจิ้น"

เขาบอกชื่อตัวเอง แต่ไม่ได้ยื่นมือ

ตอนนั้นหลินจื้ออี้ยังไม่รู้ว่าชื่อนี้มีความหมายอย่างไร เธอแค่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้แปลกมาก แปลกจนทำให้เธออยากรู้ "คุณเซี่ยก็มาหลบความวุ่นวายเหรอ?"

"ไม่ใช่" เขาพูด "ผมมาพบคุณ"

หลินจื้ออี้งงไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะ "บทเปิดตัวนี้ดูเชยไปหน่อย"

เซี่ยจิ้นหันมามองเธอแวบหนึ่ง ในสายตามีหลายสิ่งที่เธออ่านไม่ออกในตอนนั้น—สำรวจ ยืนยัน และความรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย "อาจจะ"

แล้วเขาก็เดินจากไป

นั่นคือบทสนทนาครั้งแรกของพวกเขา ไม่ถึงสิบบรรทัด หลินจื้ออี้มานึกย้อนหลัง才发现 นั่นเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่เซี่ยจิ้นพูดกับเธอในสามปี

ต่อมาครอบครัวหลินประสบเหตุ คุณปู่เซี่ยมาสู่ขอ เธอถึงรู้ว่าการ "บังเอิญ" เจอกันในคืนนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย

ตอนนั้นเธอถามเซี่ยจิ้นว่า "คุณแต่งงานกับฉัน เพราะชอบฉันเหรอ?"

คืนวันแต่งงาน เขายืนอยู่ที่ประตูห้องรับแขก หันหลังให้เธอ พูดว่า "คุณปู่คิดว่าคุณเหมาะสม"

เหมาะสม เป็นคำที่ดีมาก ไม่ร้อนไม่เย็น ไม่ใกล้ไม่ไกล พอดีที่จะปิดกั้นความหวังทั้งหมดของเธอ

หลินจื้ออี้ดึงตัวเองออกจากความทรงจำ พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนขอบเตียงในห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย

ฟ้าสว่างแล้ว ฝนลดลงบ้างแต่ยังตกอยู่ 窗外เป็นท้องฟ้าสีเทาหม่น ทำให้ทุกอย่างในห้องดูเหมือนถูกคลุมด้วยม่าน

เธอมองข้อมือของตัวเอง รอยสักนั้น—ถ้ายังเรียกได้ว่ารอยสัก—ตอนนี้ไม่ส่องแสงอีกแล้ว เหลือเพียงรอยสีทองอ่อนๆ เข้มกว่าสีเดิมเล็กน้อย เธอกดดู ไม่เจ็บ ไม่มีอุณหภูมิผิดปกติ

แต่เมื่อคืนนี้ไม่ใช่ฝัน

หน้าต่างกระจกที่แตกถูกปิดด้วยไม้ชั่วคราว พื้นยังมีเศษกระจกและของเหลวสีทองที่ยังไม่ได้ทำความสะอาด เลือดของเธอเมื่อแห้ง กลายเป็นสีทองอ่อนจริงๆ

"ตื่นแล้ว?" เสียงของเซี่ยจิ้นดังมาจากประตู

หลินจื้ออี้เงยหน้าขึ้น เขายืนอยู่ในกรอบประตู หน้าซีดน่ากลัว เหมือนผอมลงในคืนเดียว ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ติดกระดุมเม็ดบนสุด ปลายแขนไม่ได้พับ ปกปิดข้อมือ เขาถือแก้วน้ำ

"คุณหมดสติไปสี่ชั่วโมง" เขาพูด "ดื่มน้ำหน่อย"

หลินจื้ออี้ไม่รับ เธอมองเขาเหมือนมองคนแปลกหน้า "เมื่อคืนนั้น คือคุณเหรอ?"

เซี่ยจิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

"คุณเป็นมังกร?"

"ใช่"

"เราแต่งงานกันสามปี คุณไม่เคยบอกฉัน"

"บอกไม่ได้"

"ทำไม?"

เซี่ยจิ้นวางแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียง ช้าๆ ราวกับกลัวจะทำให้อะไรตื่น "เพราะถ้าบอก คุณจะไม่แต่ง"

หลินจื้ออี้หัวเราะเยาะ "เซี่ยจิ้น อย่าทำเป็นโรแมนติกเลย คุณแต่งงานกับฉันไม่ใช่เพราะชอบฉัน แต่เป็นเพราะสัญญาชะตา ใช่ไหม? เมื่อคืนฉันได้ยินที่คุณกับคุณปู่คุยกัน"

ร่างกายของเซี่ยจิ้นแข็งทื่อชัดเจน "คุณได้ยินหมด?"

"ได้ยิน" หลินจื้ออี้พูด "ได้ยินคุณบอกว่าฉันแค่ต้องทำหน้าที่ภรรยา ที่เหลือไม่ต้องรู้ ได้ยินคุณบอกว่าไม่จำเป็นต้องให้ฉันรู้ว่าสัญญาชะตาคืออะไร"

เธอยืนขึ้น สบตาเขา "เพราะฉะนั้นวันนี้ฉันขอพูดให้ชัด ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นอะไร หรือต้องการอะไรจากฉัน แต่ฉันจะหย่า หย่าแน่ๆ คุณช่วยฉันครั้งหนึ่ง เมื่อคืนฉันไม่เอาเรื่อง เราถือว่าเท่ากัน—"

"คุณเอาเรื่องไม่ได้" เซี่ยจิ้นขัดขึ้นทันที

เสียงของเขาเรียบเฉย แต่ในดวงตาทองนั้นเริ่มปั่นป่วน เหมือนมีลาวาเดือดอยู่ในส่วนลึก เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ปิดกั้นคำพูดของเธอ "หลินจื้ออี้ ข้อตกลงหย่านั้น ตอนนี้ผมเซ็นไม่ได้ ถ้าเซ็น ผมจะตาย"

หลินจื้ออี้ตะลึง

เซี่ยจิ้นยกมือ ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดบนสุด บริเวณหัวใจของเขามีแผลเป็น รูปร่างของแผลเป็นนั้นเหมือนกับรอยสักที่ข้อมือของเธอ ราวกับถูกของร้อนจี้ลงไป ขอบพับ สีแดงเข้ม กำลังเรืองแสงเล็กน้อย

"สัญญาชะตา" เขาพูด "สัญญาระหว่างมังกรกับมนุษย์ ผูกพันด้วยชื่อสามีภรรยา แบ่งปันการเต้นของหัวใจ สามปีก่อนผมแต่งงานกับคุณเพื่อมีชีวิตรอดในช่วงลอกเกล็ด"

หลินจื้ออี้มองแผลเป็นที่หัวใจเขา แล้วมองข้อมือตัวเอง จู่ๆ รู้สึกว่าทุกอย่างช่างไร้สาระเหมือนฝันร้าย

"ดังนั้นคุณใช้ฉันเป็นยา?"

"เคยเป็น"

"ตอนนี้ล่ะ?"

เซี่ยจิ้นติดกระดุมใหม่ ช้าๆ "ตอนนี้ ยาหยุดไม่ได้"

หลินจื้ออี้หัวเราะด้วยความโกรธ เธอคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะหัวเตียง ปามันลงพื้นอย่างแรง เสียงแก้วแตกกระจายในห้อง น้ำกระเด็นใส่ปลายกางเกงของเซี่ยจิ้น แต่เขาไม่หลบ

"เซี่ยจิ้น คุณคิดว่าฉันจะยอมเป็นยาให้คุณต่อไป?" เสียงเธอสั่น "สามปี ฉันรักคุณเหมือนคนโง่ คุณปฏิบัติกับฉันเหมือนอากาศ ตอนนี้ฉันไม่เอาแล้ว คุณกลับบอกว่าถ้าฉันไปคุณจะตาย? คุณอยากให้ฉันทำยังไง? สงสารคุณ? เห็นใจคุณ? แล้วอยู่ต่อ เป็นภรรยาสัญญาชะตาต่อไป?"

เซี่ยจิ้นมองเธอ สีทองในดวงตาค่อยๆ มืดลง "คุณไปได้"

หลินจื้ออี้ตะลึง

"คุณไปได้" เขาพูดอีกครั้ง เสียงเบาลง เหมือนลอยมาจากที่ไกล "แต่คุณต้องคิดให้ดี ทันทีที่ข้อตกลงหย่ามีผล สัญญาชะตาขาด ผมจะลอกเกล็ดไม่สำเร็จและตายภายในเจ็ดสิบสองชั่วโมง ตอนนั้นตระกูลมังกรจะไม่放过คุณ พวกเขาจะคิดว่าคุณฆ่าทายาทของพวกเขา คุณจะถูกตามล่าไปตลอดชีวิต"

เวลาพูดประโยคเหล่านี้น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยเหมือนพูดถึงอากาศ แต่หลินจื้ออี้กลับรู้สึกหนาวไปทั้งตัว "คุณขู่ฉัน?"

"ไม่ใช่ขู่" เซี่ยจิ้นพูด "คือความจริง"

เขาหันหลัง เดินไปทางประตู เมื่อถึงประตู เขาหยุด ไม่หันกลับ "จื้ออี้ ผมไม่ใช่คนดี สามปีนี้ผมไม่ดีต่อคุณ ไม่ใช่เพราะไม่เต็มใจ แต่เพราะไม่กล้า"

"ไม่กล้าอะไร?"

"ไม่กล้าให้คุณเข้ามาใกล้"

เงาของเขาหยุดอยู่ที่กรอบประตูครู่หนึ่ง แล้วหายไปในปลายทางเดิน

หลินจื้ออี้ยืนอยู่ท่ามกลางเศษแก้ว นานเท่าไหร่ไม่ขยับ เธอมองข้อมือตัวเอง รอยแผลเป็นสีทองนั้น เริ่มร้อนอีกครั้ง