ชั้นสาม

ประตูเหล็กหนักกว่าที่เห็น

เมื่อเจียงตู้ยื่นมือผลัก วงกบประตูส่งเสียงยาวดังเหมือนแมวถูกเหยียบหาง เขาหยุดชั่วครู่ หันไปมองถนน ถนนไม่มีคน หมอกสีชมพูลอยอยู่ใต้โคมไฟ เป็นกลุ่มก้อน ห่อหุ้มทั้งถนนให้เป็นสีเหมือนสายไหม

เขาเบียดตัวเข้าไป

ในบันไดมืดกว่า ไฟเสียงพังแล้ว มีเพียงไฟฉุกเฉินที่ปากทางชั้นหนึ่ง สีเขียวอ่อน ส่องให้เห็นผนังที่ปูนหลุดร่อน พื้นมีฝุ่นหนา บนฝุ่นมีรอยเท้า—ไม่มาก กระจัดกระจาย บ้างขึ้น บ้างลง รอยเท้าไม่ใหม่ ขอบเริ่มยุบ ถูกฝุ่นทับครึ่งหนึ่ง

เขาไม่ได้ดูรอยเท้าละเอียด เขากำลังดมกลิ่นนั้น

ชื้น เก่า เมื่อเข้าไปในบันได กลิ่นยิ่งเข้มข้น จนแทบจะชิมได้—โคนลิ้นขม เหมือนอมเหรียญทองแดงขึ้นสนิม กลิ่นนี้เขาจำได้ ผู้หญิงในฝันเมื่อเช้านี้มีกลิ่นนี้ เสื้อผ้าเปียก วางไว้นาน ถูกคนหยิบออกมาอีก

เขาเริ่มขึ้นบันได

บันไดคอนกรีตขาดเป็นมุม เหล็กราวเย็นเจ็บมือ ชั้นหนึ่ง ชั้นสอง ที่ชั้นสองมีกล่องกระดาษหลายใบ กล่องถูกน้ำแช่ พังครึ่ง เผยให้เห็นเสื้อผ้าเก่าที่ขึ้นรา ชั้นสาม

ที่ชั้นสามสะอาดกว่าสองชั้นล่าง ฝุ่นบาง ผนังสมบูรณ์กว่า ฝั่งซ้ายมีประตูหนึ่งบาน ติดตัวอักษร"ฝู"สีซีด ตัวอักษรกลับหัว มุมกระดก ฝั่งขวาประตูปิด เป็นประตูกันขโมย สีแดงเข้ม ที่จับประตูมีฝุ่น

ตรงข้ามบันได ประตูบานนั้นแง้มอยู่

เจียงตู้ยืนที่ปากบันได มองประตูนั้น จากร่องประตูมีแสงสลัวกว้างหนึ่งนิ้วลอดออกมา เขานับสามวินาที เดินไป ใช้ปลายนิ้วดันประตู

ประตูไม่ล็อก

ในห้องมืดกว่าบันได เขาคลำหาสวิตช์บนผนัง กดครั้งเดียว ไม่มีอะไร กดอีก ก็ไม่มีอะไร ไฟฟ้าหยุด หรือสายไฟขาดนานแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ เปิดไฟฉาย

ลำแสงกวาดไป

แบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก ห้องรับแขกไม่ใหญ่ โซฟาผ้าใบหนึ่งตัวชิดผนัง ปลอกโซฟามีฝุ่น บนฝุ่นมีรอยมือ—ไม่ใช่ของเขา รอยมือเล็กกว่า นิ้วบาง เหมือนมีคนมาเช็ดเมื่อไม่นานนี้ บนโต๊ะกาแฟมีแก้วน้ำหนึ่งใบ ก้นแก้วแห้ง ไม่มีคราบน้ำ บนตู้ทีวีมีกรอบรูปหนึ่งกรอบ กรอบว่างเปล่า รูปถูกเอาออกไป เหลือรอยสี่เหลี่ยมสีขาวกว่าบริเวณรอบ

ห้องครัวอยู่ทางซ้าย บนเตามีหม้อหนึ่งใบ ฝาปิด เขาไม่เปิด

เขาเดินเข้าไปข้างใน ห้องนอน

ประตูห้องนอนเปิด เตียงคู่ ผ้าปูสีชมพู ผ้าห่มพับเรียบร้อย หมอนสองใบวางเคียงกัน บนโต๊ะหัวเตียงมีโคมไฟ โป๊ะเอน ตู้เสื้อผ้าปิด ม่านปิด เป็นม่านกันแสงหนา ที่กั้นแสงนอกหน้าต่างไว้หมด

ในห้องเงียบมาก เงียบจนได้ยินเลือดไหลในหู

เจียงตู้ยกโทรศัพท์ ลำแสงค่อยๆ เคลื่อนบนผนัง เมื่อถึงมุมห้อง เขาหยุด

ที่มุมห้องมีกระจกบานหนึ่งตั้งอยู่

กระจกแต่งตัว สูงเท่าคน กรอบไม้ สีบนกรอบล่อน ด้านกระจกหันเข้าผนัง ปูด้วยผ้า ผ้าสีขาว แต่เดิมเป็นสีขาว ตอนนี้เหลืองแล้ว ปลายผ้าห้อยลงพื้น ติดฝุ่น

เขาจ้องผ้านั้นนาน

เขาไม่อยากเข้าไป เขายืนที่ประตู ไฟฉายส่องบนผ้า ลายผ้าชัดเจน เขารู้สึกว่ากระจกนั้นกำลังรอเขา เหมือนผู้หญิงเมื่อเช้านี้กำลังรอให้เขาพูด กระจกนี้ก็กำลังรอ

เขาเดินไป

เสียงฝ่าเท้าดังมากในห้องว่าง เขาเดินถึงหน้ากระจก หยุด ยื่นมือจับมุมผ้า ผ้าเย็น ชื้น สัมผัสให้ความรู้สึกหยาบของผ้าฝ้ายที่วางไว้นาน

เขาออกแรง ผ้าร่วงลง

กระจกเป็นสีดำ ไม่ใช่ดำเพราะไม่มีแสงส่อง แต่เป็นดำจากข้างใน—ผิวกระจกเหมือนบ่อน้ำนิ่ง ไฟฉายส่องไป แสงถูกดูดเข้าไป สะท้อนกลับมาเป็นแสงสลัวๆ มันๆ

เจียงตู้ยกโทรศัพท์เข้าใกล้

บนผิวกระจกมีอะไรบางอย่าง

แรกเขาคิดว่าฝุ่น คราบน้ำ แต่มันไม่ใช่ มันคือตัวหนังสือ ตัวหนังสือที่ซึมออกมาจากด้านในกระจก เหมือนมีคนใช้นิ้วจุ่มน้ำเขียนที่หลังกระจก รอยน้ำค่อยๆ ซึมมา มาที่หน้า

ทีละตัวอักษรซึมออกมา

โจว

ถัง

สองตัวซึมเสร็จ หยุดชั่วครู่ แล้วซึมอีกหลายตัว

2019

จุด

8

จุด

14

ชั้นสาม

เจียงตู้ถอยหลังหนึ่งก้าว

ไฟฉายสั่น เขากำแน่น ลำแสงกลับมาเสถียร ส่องบนกระจก ตัวหนังสือนั้นชัดเจนลอยอยู่ในผิวกระจก เหมือนเลือดที่ซึมจากบาดแผล ค่อยๆ กระจาย ขอบเบลอ ตรงกลางชัด

โจวถัง 2019.8.14 ชั้นสาม

เขารู้จักวันที่นั้น เช้านี้เขาค้นข่าว ข่าวบอกว่าผู้หญิงคนนั้นตกตึกเมื่อวันที่ 14 สิงหาคม 2019

เขารู้จักชื่อนั้น เช้านี้เขาได้ยินจากปากตัวเอง

เขารู้จัก"ชั้นสาม"—ตอนนี้เขายืนอยู่ที่ชั้นสาม

เขาก้มดูฐานกระจก ฐานเป็นไม้ บนฐานมีรูปถ่ายใบหนึ่งติดด้วยเทปใส เทปเหลืองแล้ว มุมกระดก เขาย่อลง เอาโทรศัพท์เข้าใกล้

ในรูปเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง

ผมยาว ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน คอปกปักดอกไม้เล็กๆ

ลมหายใจของเจียงตู้หยุดชั่วครู่

คือเธอ

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ปลายเตียงในฝัน ผมเปียก ชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ดอกไม้ปักที่คอปก เหมือนกันทุกประการ แม้สีดอกไม้ ตำแหน่งปัก รูปทรงคอเสื้อ ก็เหมือนกัน

ผู้หญิงในรูปกำลังยิ้ม ยืนหน้าทานตะวัน แดดดี เธอหรี่ตา ลมพัดผมปลิวเป็นเส้นหนึ่ง เธอดูอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด หนุ่มสาว ธรรมดา เหมือนคนที่เดินสวนกันบนถนนแล้วไม่มองซ้ำ

แต่เธอตายแล้ว

ตายมาเจ็ดปี

เจียงตู้นั่งยองหน้าแท่นกระจก จ้องรูปนั้น นานไม่ขยับ สมองเขาวุ่นวาย ยุ่งเหยิงเหมือนเส้นผมในฝนสีเลือด พันกันแก้ไม่ตก

ผู้หญิงที่ตายเจ็ดปี เข้าฝันเขา ใช้ปากเขาพูดประโยคหนึ่ง ฝนเลือดตก แล้วพาเขามาที่นี่ มาหน้ากระจกนี้ ให้เขาเห็นชื่อเธอ วันตาย สถานที่ตาย

ทำไมเป็นเขา?

ชาตินี้เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ ไม่เคยได้ยินชื่อเธอ ตอนที่เขาตื่นความสามารถตอนอายุยี่สิบสี่ เธอก็ตายแล้ว—14 สิงหาคม 2019 โจวถังตกลงมาจากชั้นสาม; วันหัวเจ็ด เขาพูดครั้งแรกว่า"วันนี้จะตกก้อนหิมะ" ตอนบ่ายกระจกในลานหน่วยงานแตกเกลื่อน

เขาคำนวณ 14 สิงหาคม 2019 ครั้งแรกที่เขาพูดถูกต้องเรื่องอากาศ เป็นฤดูร้อนปีนั้น จำวันไม่ได้ สมุดจดไว้ ในกล่องเหล็ก ไม่ได้เอามา

แต่วันที่นี้—14 สิงหาคม 2019—

เขายืนขึ้น ขาเมื่อยเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ ออกจากกล้อง เปิดเบราว์เซอร์ ในช่องค้นหา คราวนี้เขาไม่ลังเล พิมพ์สองตัว

โจวถัง

ผลลัพธ์เหมือนเช้านี้ ยังเป็นข่าวเดิม "ผู้หญิงในเขตที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่งตกตึกเสียชีวิต ตำรวจตัดสินไม่ใช่ฆาตกรรม" เขาคลิกเข้าไป อ่านอีกครั้ง ยังเป็นข้อความเดิม "เขตที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง" "ไม่ใช่ฆาตกรรม"

แต่ครั้งนี้ เขารู้ว่า"เขตที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง"คือที่ไหน

เขาเงยหน้า มองม่านในห้องนอน หลังม่านคือระเบียง เขาเดินไป ดึงม่าน

ประตูกระจกระเบียงไม่ล๊อค เขาผลักออกไป ระเบียงไม่ใหญ่ ราวเหล็กเป็นสนิม บนราวมีเชือกตากผ้าเส้นหนึ่ง เชือกสีซีด ห้อยยาน พื้นมีกระถางพลาสติกใบหนึ่ง ดินในกระถางแห้งสนิท มีกิ่งไม้แห้งปักอยู่

เขามองลงไป

ชั้นสาม ข้างล่างเป็นพื้นซีเมนต์ พื้นมีน้ำฝนสีชมพูขัง ในน้ำฝนมีอะไรลอย—เส้นผม ละเอียด สีดำ เหมือนบนขอบหน้าต่างเขาเมื่อเช้าทุกประการ

เขาตกลงมาจากที่นี่ ไม่ เธอ เธอตกลงมาจากที่นี่

เจียงตู้ถอยกลับเข้าในห้อง

เขานั่งลงบนขอบเตียง มือทั้งสองวางบนเข่า ก้มหน้ามองพื้น พื้นเป็นกระเบื้องสีขาวขอบฟ้า รอยต่อมีฝุ่นสะสม เขามองนาน จนจอโทรศัพท์ดับเอง ห้องมืดลง เหลือเพียงตัวหนังสือบนกระจกที่ยังเรืองแสงอ่อน

โจวถัง 2019.8.14 ชั้นสาม

ทันใดนั้นเขาคิด ตัวหนังสือนี้ซึมมาเมื่อไหร่? หลังเขาพูดเมื่อเช้านี้? หรือก่อนหน้านั้น? ถ้าก่อนหน้านั้น นานเท่าไหร่? เจ็ดปี? วันที่เธอตายเมื่อเจ็ดปีก่อน กระจกนี้เริ่มซึมตัวหนังสือแล้ว?

ไม่มีใครเห็น ห้องนี้ว่างเจ็ดปี ไม่มีคนมา ตัวหนังสือซึมเจ็ดปี ไม่มีคนดู

จนวันนี้

จนเขามา

เขายืนขึ้น เอาผ้าคลุมกระจกอีกครั้ง เขาไม่อยากดูตัวหนังสือนั้นอีก เขาต้องออกไป ต้องกลับไป ต้องคิดเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ—แต่เขาไม่รู้จะเริ่มตรงไหน เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกดึงเข้ามา ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นตามหาเขาทำไม ไม่รู้ว่าประโยคเมื่อเช้านี้เป็นเขาพูดหรือเธอพูด

เขารู้เพียงว่า ทุกคำที่เขาพูด ต่อจากนี้ อาจไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป

เขาออกจากห้องนอน เดินผ่านห้องรับแขก ถึงประตู เขาหันกลับมามองห้องว่างนั้น โซฟา โต๊ะกาแฟ กรอบรูปเปล่า กระจกที่คลุมผ้า ลักษณะไม่มีคนอยู่เจ็ดปี แต่ก็ไม่เหมือนเจ็ดปี—สะอาดเกินไป ฝุ่นใหม่ รอยมือใหม่ มีคนมา มีคนมาเมื่อไม่นานนี้

เขาดึงประตู ออกไป

ในบันไดยังมืด ไฟฉุกเฉินส่องสลัวสีเขียว ส่องให้เห็นผนังส่วนหนึ่ง เขาเดินไปทางบันได เสียงฝ่าเท้าก้องในบันไดว่าง

เมื่อถึงหัวเลี้ยว เขาได้ยินเสียง

เสียงฝีเท้า ลงมาจากข้างบน

เขาหยุด เงยหน้า

ที่ปากทางชั้นสี่ มีคนกำลังลงมา

เจียงตู้ชิดผนังโดยสัญชาตญาณ ให้ที่ คนนั้นเดินเร็ว รองเท้าหนังกระทบบันไดซีเมนต์ ตอกๆๆ จังหวะมั่นคง เจียงตู้ไม่เห็นหน้า เห็นเพียงโครง—รูปร่างปานกลาง สวมแจ็กเก็ตสีเทา ซิปถึงอก

คนนั้นเลี้ยวหัวบันได สบหน้ากับเจียงตู้

เพียงชั่วขณะ

เจียงตู้เห็นหน้า ธรรมดา ธรรมดามาก อายุราวสี่สิบ หน้าเหลี่ยม คิ้วบาง ตาไม่โต ปากบาง โยนเข้ากลุ่มคน หาไม่เจอในวินาทีเดียว แต่เพียงชั่วขณะนั้น คนนั้นมีอาการสะดุดอย่างชัดเจน—ฝีเท้าหยุดครึ่งจังหวะ สายตาไล่บนหน้าเจียงตู้ แล้วรีบหลบไป

จากนั้นเขาก้มหน้า เร่งฝีเท้า เดินผ่านเจียงตู้ ลงบันไดไป

ตอกๆๆ เสียงฝีเท้าห่างขึ้น เบาลง ในที่สุดหายไปที่ชั้นหนึ่ง

เจียงตู้ยืนอยู่ตรงหัวเลี้ยว ไม่ขยับ

เขามองตามทิศทางที่คนนั้นหายไป หัวใจเต้นช้า ทีละครั้ง กระแทกที่อก

คนนั้นลงมาจากชั้นสี่ อาคารนี้ ชั้นสี่ขึ้นไปไม่มีคนอยู่—ตอนเขาขึ้นมาเห็น ที่ปากทางชั้นสี่มีของกอง ประตูมีแถบปิดผนึก คนนั้นลงมาจากชั้นสี่ แสดงว่าเขาไปชั้นสี่ แต่ชั้นสี่ปิดผนึก

เขามาทำไม?

อีกอย่าง—ตอนที่เห็นเจียงตู้ ทำไมถึงสะดุด?

เจียงตู้ค่อยๆ เดินลงบันได ชั้นหนึ่ง ประตูเหล็กยังแง้มครึ่ง เขาออกไป ยืนในหมอกสีชมพู หันกลับมามองอาคารนั้น

หกชั้น อิฐสีเทา สีที่หลุดร่อน ทางเข้าอาคารมืด

ทุกชั้นหน้าต่างมืด มีเพียงชั้นสาม—ห้องที่เขาเพิ่งออกมา—ม่านไม่ปิดสนิท เหลือช่องกว้างหนึ่งนิ้ว จากช่องนั้นไม่ใช่แสง แต่เป็นความมืด แต่เขารู้สึกว่า หลังช่องนั้น มีอะไรบางอย่างกำลังมองเขา

เขาหันหลัง เดินเร็วไปป้ายรถเมล์

หน้า�那个人ประทับในสมอง ธรรมดา หน้าเหลี่ยม คิ้วบาง ปากบาง แจ็กเก็ตสีเทา ซิปถึงอก

เขาจำไว้

เขาไม่รู้ว่าคนนี้เป็นใคร ไม่รู้ว่าทำไมลงมาจากชั้นสี่ ไม่รู้ว่าทำไมปรากฏตัวในอาคารว่างที่ไม่มีคนอยู่เจ็ดปี แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง—

คนนั้นก็เห็นเขาเช่นกัน

และ คนนั้นไม่อยากให้เขาเห็น

หมอกสีชมพูลอยอยู่กลางอากาศ เห็นชัดใต้โคมไฟ เจียงตู้เดินในหมอก เหงื่อหลังเย็น ติดเสื้อเชิ้ต เขาสอดมือในกระเป๋า กระทบกับสมุดเล่มเล็ก

เขาไม่หยิบออกมา ตอนนี้เขาไม่อยากเขียน ตอนนี้เขาอยากออกไปจากที่นี่

แต่เขารู้ พรุ่งนี้เขาจะกลับมาอีก