ฝนสีแดง

ฝนไม่หยุด

ตอนที่เจียงตู้ (江渡) ออกไปข้างนอก ฝนสีแดงตกมาแล้วสามชั่วโมงกว่า ถนนทั้งสายเปียกโชก สีคล้ำ ราวกับน้ำที่ใช้ซักผ้าขี้ริ้ว ตะแกรงระบายน้ำข้างถนนอุดตัน น้ำขังเป็นแอ่ง มีฟิล์มสีแดงลอยอยู่เหมือนคราบน้ำมัน เขาไม่กล้ามองใกล้ๆ ว่ามันคืออะไร มีคนตื่นเช้าสองสามคนยืนอยู่ใต้ชายคา ยกมือถือถ่ายฟ้า พึมพำด่าๆ ก็มีคนที่ไม่พูดอะไร เงยหน้าดูเฉยๆ

เขาเดินก้มหน้า ร่มดำ ฝนตกกระทบผิวร่ม เสียงทุ้ม ไม่กริ๊งเหมือนปกติ

รถเมล์คนน้อยมาก หญิงชราคนหนึ่งกำถุงพลาสติกไว้ ในถุงมีปาท่องโก๋สองแท่ง ถุงกระดาษของปาท่องโก๋ชุ่มไปด้วยความชื้น ซึมเป็นคราบน้ำมันเหลือง เธอมองฝนนอกหน้าต่างตลอด ผ่านไปสองสามป้าย จู่ๆ ก็หันมาถามเจียงตู้: "หนุ่มๆ ฝนนี่มีพิษรึเปล่า?"

เจียงตู้ส่ายหัว

เขาไม่กล้าพูด หลังจากสองประโยคเมื่อเช้า เขาไม่ได้พูดอะไรอีกเลย คอเหมือนมีคนบีบ ไม่ใช่เจ็บ แต่แน่น เขากลัวว่าถ้าอ้าปาก จะมีอะไรที่ไม่ควรออกมาหลุดออกมาอีก

หญิงชราเห็นเขาไม่ตอบ ก็ไม่โกรธ พึมพำกับตัวเองว่า "กรรมแท้ๆ" แล้วหันไปดูฝนต่อ

สำนักงานอุตุนิยมวิทยาอยู่ทางตะวันออกของเมือง เป็นตึกสีเทาสร้างในยุค 80 กระเบื้องภายนอกหลุดเป็นหย่อมๆ เผยให้เห็นสีซีเมนต์ด้านล่าง ตอนเจียงตู้สแกนบัตรเข้าประตู ลุงเฝ้าประตูเหล่าหลี่โถว (老李头) โผล่หัวออกมา: "วันนี้ฝนมันแปลกๆ ผมอยู่นี่หกสิบปียังไม่เคยเห็น"

เจียงตู้พยักหน้า เร่งฝีเท้าเดินเข้าไป

ห้องทำงานอยู่ชั้นสาม พอผลักประตูเข้าไป เหล่าโจว (老周) อยู่แล้ว กำลังนอนดูที่ขอบหน้าต่าง มือถือแก้วกระเบื้องเคลือบ ที่แก้วพิมพ์ว่า "รับใช้ประชาชน" สีหลุดไปครึ่งหนึ่ง พอได้ยินเสียงประตู เหล่าโจวหันกลับมา มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

"สีหน้าไม่ดีนะ" เหล่าโจวพูด "นอนไม่พอเหรอ?"

"อืม" เจียงตู้ตอบเสียงเบา แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขา ที่นั่งอยู่มุมห้อง ติดผนัง บนโต๊ะมีกองเอกสารบันทึกกระดาษที่ยังไม่ได้บันทึกเข้าสู่ระบบอีกหลายกอง พนักงานชั่วคราวก็ทำงานแบบนี้—ต้องกรอกข้อมูลบันทึกอุตุนิยมวิทยาที่เขียนด้วยลายมือสมัยเก่าเข้าไปในระบบทีละตัวเลข น่าเบื่อ แต่เงียบ เขาชอบความเงียบ

เหล่าโจวถือแก้วเดินมาใกล้ วางถุงพลาสติกบนโต๊ะให้เขา

"ร้านข้าวต้มข้างล่าง ซาลาเปาไส้หมู ยังอุ่นอยู่ กินหน่อยสิ"

เจียงตู้มองถุงพลาสติก ไม่ขยับ

เหล่าโจวก็ไม่บังคับ ดึงเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลดเสียงต่ำ: "เมื่อเช้าเห็นฝนนี้ยัง? สีแดง ลูกสาวฉันโทรมาบอกโรงเรียนหยุด ให้ผู้ปกครองไปรับ ฉันให้เธอเดินกลับมาเอง เรื่องแค่นี้ แต่เธอบอกว่าน้ำขังในสนามโรงเรียนแดงน่ากลัว เหมือน...เหมือนกับนั่น"

เหล่าโจวพูดไม่จบ ทำท่าฟันคอ

นิ้วเจียงตู้บนคีย์บอร์ดหยุดชะงัก

"ข่าวว่ายังไง?" เขาถาม นี่เป็นประโยคเต็มประโยคแรกที่เขาพูดในวันนี้—ไม่ใช่ ประโยคเต็มแรกที่เขาพูดในวันนี้ สองประโยคตอนเช้าไม่นับ สองประโยคนั่นไม่ใช่เขาพูด

"ข่าว?" เหล่าโจวทำปากเบ้ "จะพูดยังไงได้ ผู้เชี่ยวชาญออกมาพูดแล้ว บอกว่า 'ฝนสีแดงผิดปกติ' อาจเป็นมลพิษทางอุตสาหกรรม หรือพายุทรายหอบเอาอะไรมา ให้ประชาชนอย่าตื่นตระหนก อย่าสัมผัสน้ำฝน ปิดประตูหน้าต่าง ไร้สาระทั้งนั้น ฉันดูสามข่าว สามคำอธิบาย ไม่มีอันไหนฟังขึ้นเลย"

เหล่าโจวจิบน้ำแล้วเสริมอีกว่า "ทางสถานีอุตุนิยมวิทยาก็งงเหมือนกัน เพิ่งเห็นในกลุ่ม สถานีจังหวัดโทรมาถามสำนักงานเรา สำนักงานเราจะตอบอะไรได้? ไม่มีในบันทึก"

เจียงตู้เงยหน้าขึ้น

"ไม่มีในบันทึก?"

"ไม่มี" เหล่าโจวตอบอย่างมั่นใจ "ฉันทำงานที่นี่สามสิบปี ฝนสีแดง? ไม่เคยเห็น ตอนเหล่าจาง (老张) อยู่ก็ไม่เคยพูดถึง ถ้าพูดถึงต่างจังหวัด เคยได้ยินว่าทะเลทรายมีฝนสีแดงตก นั่นคือทราย ที่นี่เรา ห่างจากทะเลทรายแปดร้อยลี้ ทรายอะไรกัน"

เจียงตู้ไม่ตอบ เขาหันมาเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าสู่ระบบ

ฐานข้อมูลประวัติอุตุนิยมวิทยา ระบบนี้เขาใช้คล่อง สามปีแล้ว ทุกวันจมอยู่กับการบันทึกข้อมูล รู้ว่าไฟล์ปีไหนอยู่พาธไหน ปิดตาก็หาเจอ เขาเปิดหน้าต่างค้นหา เคอร์เซอร์หยุดที่ช่อง "ปริมาณน้ำฝน" พิมพ์สองคำ: สีแดง

กด Enter

ระบบโหลดสองวินาที ขึ้นบรรทัด: ไม่พบข้อมูลที่ตรงกัน

เขาขยายช่วงเวลา ตั้งแต่ปี 1951 ที่มีบันทึก จนถึงวันนี้ เงื่อนไขค้นหา: สีของฝนผิดปกติ

กด Enter

ก็บรรทัดเดิม ไม่พบข้อมูลที่ตรงกัน

เขาเปลี่ยนคำอีก ฝนสีแดง เปลี่ยนอีก ฝนมีสี เปลี่ยนอีก ฝนผิดปกติ

หน้าจอขึ้นมาสองสามรายการ—ปี 1987 มี "ฝนสีเหลือง" รายการบันทึกบอกว่า "ละอองเกสร" ปี 2003 มี "ฝนสีเทา" รายการบันทึกบอกว่า "เถ้าภูเขาไฟเคลื่อนที่ระยะไกล" สีแดง ไม่มีสักรายการ

เจ็ดสิบห้าปีของบันทึก ไม่มีสักรายการ

เจียงตู้จ้องหน้าจอ หลังเริ่มเหงื่อออก

เขาเปลี่ยนวิธี ไม่ค้นหาสี แต่ค้นหาส่วนประกอบ เขาเปิดรายงานฉุกเฉินเช้านี้จากศูนย์ตรวจสอบสิ่งแวดล้อมเทศบาล—รายงานแบบนี้จะส่งถึงสำนักงานอุตุนิยมวิทยาด้วย รายงานสร้างเมื่อแปดโมงเช้า เนื้อหาสั้นมาก: ตัวอย่างน้ำฝนเป็นกรดอ่อน pH 5.8 ตรวจพบความเข้มข้นของไอออนเหล็กสูงผิดปกติ มีสารอินทรีย์ที่ไม่สามารถระบุชนิด แนะนำให้ตรวจสอบเพิ่มเติม

ไอออนเหล็ก เหล็กในเลือด

เขาปิดรายงาน แล้วเปิดบันทึกฝนผิดปกติทั้งหมดตั้งแต่ปี 1951 จนถึงปัจจุบัน จัดเรียงตามสี เหลือง เทา ดำ—ดำนั่นเป็นปี 1998 รายการบันทึกบอกว่า "ฝุ่นถ่านหิน" ปีนั้นมีเหมืองถ่านหินติดไฟอยู่ใกล้ๆ สีขาวไม่มี สีแดง ก็ไม่มี

เจ็ดสิบห้าปีของบันทึก ไม่มีสักรายการ

เขาขยายช่วงไปทั้งจังหวัด ฐานข้อมูลทั้งจังหวัดเขาไม่มีสิทธิ์ แต่ช่องค้นหาสาธารณะสามารถดูบทสรุปได้ เขาพิมพ์ "ฝนสีแดง" รอสองสามวินาที ขึ้นมาสองรายการ รายการหนึ่งปี 1973 อำเภอหนึ่งในจังหวัดใกล้เคียง รายการบันทึกบอกว่า "สงสัยละอองเกสรผสมกับฝุ่นแร่" อีกรายการปี 2011 เมืองหนึ่งที่ไกลออกไป รายการบันทึกบอกว่า "เกิดจากการปล่อยมลพิษทางอุตสาหกรรม จัดการแล้ว"

ทั้งสองรายการเป็นสีแดง แต่ไม่ใช่สีแดงที่เขาเห็นเมื่อเช้า รายงานเขียนว่าส่วนประกอบเป็นเหล็ก เป็นฝุ่น เป็นของเสียจากอุตสาหกรรม กลิ่นหวานคาวที่เขาได้กลิ่นเมื่อเช้า ไม่ใช่ฝุ่น ไม่ใช่ของเสีย

เขานึกถึงประโยคเมื่อเช้า "วันนี้ฝนจะตกเป็นเลือด" เขาพูด แล้วฝนก็ตก แต่ฝนนี้ ในบันทึกเจ็ดสิบห้าปีไม่มี มีเพียงสองรายการในจังหวัดที่ใกล้เคียง นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่านี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ หมายความว่า—เป็นเขาที่พูด

เป็นเขาที่พูด แต่ก็ไม่ใช่เขาที่พูด

"เสี่ยวเจียง (小江)?" เหล่าโจวเรียกเขาข้างๆ "คุณค้นอะไร?"

"ข้อมูลประวัติ" เจียงตู้ปิดหน้าต่างค้นหา "ดูเล่นๆ"

เหล่าโจวอ้อ一声 ไม่ถามต่อ เหล่าโจวเป็นคนพูดมาก แต่ไม่จู้จี้ ถ้าคุณไม่อยากบอกเขาก็ไม่ถาม นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เจียงตู้ถือว่าเขาเป็นเพื่อนคนเดียวในสำนักงานอุตุนิยมวิทยา สามปีก่อนตอนเจียงตู้มาสมัครเป็นพนักงานชั่วคราว เหล่าโจวพาเขารู้จักที่ต่างๆ บอกว่าเครื่องพิมพ์ไหนติดกระดาษ หัวก๊อกน้ำในห้องน้ำไหนปิดไม่สนิท อาหารกลางวันวันพุธที่โรงอาหารกินไม่ได้ เจียงตู้ไม่เคยพูดขอบคุณ เหล่าโจวก็ไม่ถือ พรุ่งนี้ก็ยังเอาข้าวเช้ามาให้เหมือนเดิม

ตอนเที่ยง ฝนเบาลงเล็กน้อย จากฝนหนักเป็นปานกลาง สีก็จางลง จากแดงเข้มเป็นชมพู ผู้คนในออฟฟิศไปโรงอาหารกันหมด เจียงตู้ไม่ไป เขารอจนออฟฟิศว่าง แล้วหยิบโทรศัพท์จากลิ้นชัก

เขาเปิดประวัติการค้นหาเมื่อเช้า โจวถัง (周棠)

ข่าวนั้นยังอยู่บรรทัดแรก หัวข้อเขาเห็นแล้วเมื่อเช้า—"หญิงในหมู่บ้านแห่งหนึ่งตกลงมาตาย ตำรวจปฏิเสธการฆาตกรรม" ตอนนั้นเขาไม่กล้ากด

ตอนนี้เขากดเข้าไป

ข่าวสั้นมาก เวลาเผยแพร่ 15 สิงหาคม 2019 เนื้อความไม่กี่บรรทัด: เมื่อวานตอนบ่าย หญิงคนหนึ่งในหมู่บ้านแห่งหนึ่งตกลงมาจากระเบียงชั้นสามของบ้านตนเอง หลังการช่วยเหลือไม่สำเร็จเสียชีวิต หลังการตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุและชันสูตรของตำรวจ ปฏิเสธการฆาตกรรม เป็นการกระโดดเอง ครอบครัวผู้เสียชีวิตยืนยัน... ต่อจากนั้นเป็นชื่อสมมติและ "ทราบว่า"

ไม่มีรูปภาพ ไม่มีที่อยู่ที่แน่ชัด แม้แต่ชื่อหมู่บ้านก็ใช้ "หมู่บ้านแห่งหนึ่ง" แทน

เจียงตู้เลื่อนข่าวไปจนสุด ไม่มีเนื้อหาเพิ่มเติม เขาเลื่อนลงเพื่อหาข่าวต่อ ไม่มี ข่าวสั้นเหมือนก้อนหินตกน้ำ ไม่ได้ยินเสียงเลย จมลง

เขาออกจากข่าว กลับไปที่ช่องค้นหา

เขาไม่แน่ใจ ปากของผู้หญิงในฝัน พยางค์ที่สองคือ "ถัง" เขาแน่ใจ แต่พยางค์แรกล่ะ? เขาเห็นไม่ชัด โจวถังเป็นชื่อที่ผุดขึ้นมาในหัว แต่ชื่อนี้ถูกต้องไหม? ถ้าไม่ใช่โจวถังล่ะ? ถ้าเป็นแค่ฝันร้าย ตื่นมาพูดอะไรไม่รู้ บังเอิญฝนแปลกๆ ตก บังเอิญชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัว บังเอิญมีข่าวตกลงมาตายของชื่อนี้จริงๆ—

เขาไม่กล้าคิดต่อถึงคำว่า "บังเอิญ" เขาอายุสามสิบเอ็ดปี รู้ว่าบางเรื่องไม่ใช่บังเอิญ

เขาคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หยิบถุงพลาสติกขึ้นมา ซาลาเปาเย็นแล้ว เขากัด一口 ลิ้มรสไม่ออก

บ่ายเขาบันทึกข้อมูลต่อ บันทึกเดือนสิงหาคม 2019 ถึงหน้าวันที่ 14 สิงหาคม มือเขาหยุด

14 สิงหาคม ข่าวบอกว่าตกลงมา "เมื่อวาน"—ก็คือ 14 สิงหาคม

เขาก้มดูบันทึกที่เขียนด้วยลายมือ 14 สิงหาคม 2019 อากาศ: แจ่มใสเปลี่ยนเป็นมีเมฆบางส่วน บ่ายมีฝนประปราย อุณหภูมิ 32°C ลมตะวันออกเฉียงใต้ แรงลมระดับ 2-3

วันธรรมดา แจ่มใสเปลี่ยนเป็นมีเมฆ ฝนประปราย

ไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่วันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งตกลงมาจากชั้นสาม

เจียงตู้บันทึกหน้านั้นเสร็จ ปิดสมุด เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังตกอยู่ ละเอียดถี่ถ้วน สีชมพู เหมือนสีผสมน้ำ

จู่ๆ เขานึกถึงเรื่องหนึ่ง

เจ็ดปีที่ผ่านมา ทุกเช้าประโยคแรกที่เขาพูด เป็นสิ่งที่เขาคิดไว้เอง ท้องฟ้าแจ่มใส ลมอ่อน ฝนเล็ก—เขาเลือกเอง เขาคิดว่าเขาเลือก แต่ถ้าเมื่อเช้าประโยค "วันนี้ฝนจะตกเป็นเลือด" ไม่ใช่เขาคิด แต่เป็นคนอื่นใช้ปากเขาพูด แล้วปีที่ผ่านมาล่ะ?

"ท้องฟ้าแจ่มใส" เหล่านั้น "ลมอ่อน" เหล่านั้น คำพูดที่เขาคิดว่าเขาเลือกเอง ปลอดภัย ไม่มีพิษมีภัย—มีกี่คำที่เขาอยากพูดเอง? มีกี่คำที่คนอื่นจัดให้เขาพูด?

เขาไม่เคยใช้คำเหล่านี้เพื่อตรวจสอบอะไร เขาพูด "ท้องฟ้าแจ่มใส" ท้องฟ้าก็แจ่มใส เขาคิดว่านั่นคือความสามารถของเขา แต่ถ้าการพูด "ท้องฟ้าแจ่มใส" ก็ถูกจัดเตรียม—แล้วที่"ท้องฟ้าแจ่มใส"เป็นจริง เพราะเขาพูด หรือเพราะมีคนต้องการให้วันนั้นท้องฟ้าแจ่มใส?

เขาเปิดสมุด เลื่อนย้อนไป เดือนที่แล้ว 3 มิถุนายน ประโยคแรก: "วันนี้มีหมอก" วันนั้นมีหมอกจริงๆ ตื่นเช้ามานอกหน้าต่างขาวโพลน 8 มิถุนายน: "วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสเปลี่ยนเป็นมีเมฆ" วันนั้นก็ท้องฟ้าแจ่มใสเปลี่ยนเป็นมีเมฆ 12 มิถุนายน: "วันนี้มีฝนประปราย" ฝนประปราย ตกบ่ายสามโมง ตกยี่สิบนาที

ทุกประโยคแม่นยำ เหมือนลอกเฉลย

แต่ตอนนี้เมื่อมองดูคำเหล่านี้ จู่ๆ ก็รู้สึกแปลก คำเหล่านี้เป็นเขาคิดหรือ? เขาจำได้ว่าทุกเช้าเขาท่องคำในใจ แต่คำนั้นมาจากไหน? เขาเลือกเอง หรือมีคนยัดเข้ามาในหัวเขาก่อน?

เขาไม่สามารถแยกแยะได้

ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เหงื่อที่หลังก็ไหลอีกครั้ง

เขากำปากกา ข้อนิ้วซีดขาว

เจ็ดปีของกฎ สามสิบวินาที คิดแล้วคิดอีก เขาคิดว่าเขาควบคุมปากตัวเองได้ดี แต่ถ้าการควบคุมปากเป็นเรื่องตลก—เขาควบคุมปากตัวเอง แต่พูดไม่ใช่คำตัวเอง—แล้วเจ็ดปีนี้ เขาคืออะไร?

เครื่องขยายเสียง?

เครื่องขยายเสียงที่มีคนบีบคอ?

"เสี่ยวเจียง" เสียงเหล่าโจวจากด้านหลัง "เลิกงานแล้ว วันนี้คุณเป็นอะไร ดูเหม่อลอย"

เจียงตู้สะดุ้งกลับมา คนในออฟฟิศไปหมดแล้ว เหลือแค่เหล่าโจวที่กำลังเก็บของ

"ไม่มีอะไร" เขาลุกขึ้น "เหนื่อยนิดหน่อย"

"เหนื่อยก็กลับไปพักเร็ว" เหล่าโจวเก็บแก้วกระเบื้องใส่ลิ้นชัก "วันนี้ฝนประหลาด อย่าให้เปียกล่ะ เอาร่มมาหรือยัง?"

"เอามา"

"ดี ระวังทางด้วย"

เจียงตู้ถือร่มลงบันได ชั้นล่างโล่ง ลุงเฝ้าประตูเหล่าหลี่โถวไม่อยู่ในป้อม ไม่รู้ไปไหน เขาออกประตู กางร่ม

ฝนเบาลงมาก ละเอียด แทบจะไม่เรียกว่าฝน เหมือนหมอกมากกว่า หมอกสีชมพู ลอยอยู่กลางอากาศ ใต้ไฟถนนเห็นชัดเจนที่สุด เป็นกลุ่มก้อนลอยไปมา

เขาเดินกลับทางเดิม ป้ายรถเมล์อีกสองแยก เขาก้มหน้านับกระเบื้องทางเท้า นี่เป็นนิสัยอีกอย่างของเขา การนับกระเบื้องทำให้สมองสงบ

หนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ด หนึ่งร้อยยี่สิบแปด หนึ่งร้อยยี่สิบเก้า

นับถึงหนึ่งร้อยสี่สิบสาม เท้าหยุด

ไม่ใช่เขาอยากหยุด แต่เท้าหยุดเอง

เขาเงยหน้าขึ้นเขากำลังเดินผ่านตึกหนึ่ง ตึกพักอาศัยเก่าหกชั้น สีภายนอกหลุดลอกไปเกือบหมด เผยให้เห็นอิฐสีเทาด้านล่าง ร้านค้าชั้นล่างปิดหมด ประตูม้วนเป็นสนิม ทางเข้าตึกมืดทึบ ประตูเหล็กเปิดแง้มไว้ มีโซ่ขาดห้อยอยู่ที่บานพับ

เขาผ่านตึกนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยสังเกตเลย

แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ใต้ตึก เท้าติดแน่นกับพื้น ขยับไม่ได้

เขาได้กลิ่นหนึ่ง

กลิ่นชื้น กลิ่นเก่า เหมือนเปิดหนังสือที่ไม่ได้แตะมานาน กลิ่นอับจากระหว่างหน้ากระดาษ หรือเหมือนเสื้อผ้าที่แช่น้ำแล้วตากแห้ง เก็บไว้สามปี พอเปิดออกมาก็ยังมีความชื้นนั้น

ไม่ใช่กลิ่นฝน ฝนเป็นของใหม่ กลิ่นนี้เป็นของเก่า

เก่าเหมือนความทรงจำที่ถูกฝนชะละลาย

เจียงตู้ยืนอยู่ตรงนั้น ร่มเอียง หมอกสีชมพูเกาะบนหน้าเขา เย็นเฉียบ เขาจ้องประตูเหล็กที่เปิดแง่มไว้ ด้านในมืดสนิท มองไม่เห็นอะไร

แต่เขารู้ว่า ข้างในมีบางอย่าง

กำลังรอเขาอยู่